تفتیش عقاید

تفتیش عقاید موجودیتی یک سویه نداشت. صرفا نوعی بازجویی، نوعی دادگاه، یا اتاق شکنجه نبود، هر چند غالبا تمام این عناصر را در خودداشت. تفتیش عقاید، به بیان دقیق تر، عبارت بود از هییت های داوری بسیار مجهز که کلیسای کاتولیک می کوشید از طریق آن ها به یکپارچگیاندیشه و عمل دینی دست یابد و آن را حفظ کند. برای این منظور، کلیسا به کارگزاران خود، که ماموران تفتیش عقاید نامیده می شدند، اختیار داد که کسانی را که ممکن بود اعتقادات یا اعمالشان مغایر آموزه های کلیسا باشد بیابند .مردان و زنانی که با چنین اتهامی روبرو می شدند زیرفشار قرار می گرفتند تا مجبور به اعتراف شوند. گاهی این فشار جنبه روانی داشت، اما در بسیاری موارد شکنجه شدید جسمانی بود. برخی از این فشارها جان به در می بردند و آزاد می شدند و برخی زندانی می شدند یا برای اعدام به مقامات کشوری تحویل داده می شدند . بسیاری از زندانیان، هنگامی که از سوی دادگاه تفتیش عقاید به بدعتگذاری محکوم می شدند، اعدام می شدند. در این جا، بدعتگذاران محکوم شده را نگهبانان به مرکز شهر می بردند تا در چوبه مرگ سوزانده شوند