تحلیل و بررسی شیوه های روش تدریس ایفای نقش

زمینه و هدف: یکی از روشهای خلافی که در فعالیتهای یا دادن برای یاد گرفتن به کار می رود، روش ایفای نقش یا وانمود سازی است. این روش علاوه بر این که یادگیری کودکان و نوجوانان را عمیق و پر بار می کند. بسیار دلکش و ذوق آفرین نیز هست. روش وانمود سازی از زندگی واقعی انسان ها، به ویژه زندگی شعف انگییز کودکان و نوجوانان گرفته شده است. همه دوست دارند در قالب شخصیت های دیگر در آیند و به بازی نقش بپردازند. انسان ها در زندگی روز مره خود همواره از شخصیت هایی که دوست دارند یا از آنها خوششان می آید تقلید می کنند و می کوشند رفتار و منش آنها را به خود نسبت دهند، یا آرزو می کنند کاش می توانستند همچون آنان باشند. گاه آنان از روی تفریح یا طنز رفتار و کردار کسانی را تقلید می کنند که سبب خنده و شادمانی اطرافیان می شود. هدف اصلی پژوهش حاضر، تحلیل و بررسی شیوه های روش تدریس ایفای نقش می باشد. روش: روش پژوهش حاضر مبتنی بر روش اسنادی و از نوع کتابخانه ای است که برای پاسخ به هدف، از اطلاعات اسنادی، منابع دست اول و منابع آرشیوی بهره جسته است.یافته ها: تحلیل و بررسی نشان می دهد که کودکان و نوجوانان بیشتر از بزرگسالان این گونه تقلید های صوری را دوست دارند آنان وقتی از کسی یا از رفتار و گفتار کسی به واقع خوششان بیاید خود را در هیات و سطوت او فرو می برند و خویش را همانند او می پندارند،و نیزوقتی از کسی بدشان بیاید، یا از رفتار وگفتارش دلزده شوندفوری در نقش او ظاهر می شوند و ادا و اطواری در می آورند که سبب تحریک دیگران نیز می شود. گاه این دیگر شدن به قدری طبیعی و جدی ظاهر می شود که آنان حیرت بزرگسالان را بر می انگیزند. ماند گارترین یادگیری ها با شیوه ایفای نقش صورت می پذیرند. چون ایفای نقش تنها شیوه ای است که یاد گیرندگان از خود مایه می گذارند. خود را در معرض مطالب یادگیری قرار می دهند. وهمان طور که می خواهند و می توانند مطالب را دروی می کنند و بیرونی ابزار می دارند.

کلیدواژه ها:

شیوه های تدریس ، ایفای نقش