باززنده سازی کاروانسراها و نقش آن در احیا هویت شهر نمونه موردی: کاروانسرا دهدشت

شهر در طول تاریخ خود رشد وتوسعه می یابد و کالبد آن تحت تاثیر جریان های مختلف دچار تغییرات متفاوت می شود. شهر مطلوب شهری است؛ که درحین رشد و توسعه و ایجاد و فضاهای جدید، کالبد وعناصر قدیمی موجود در آن، مطابق با نیازهای روز احیاء شده و مورد استفاده قرار گیرد، در این روند، ارتباطی منطقی و سازنده ی بین فضای قدیم و جدید برقرار نماید، به نحوی که یک پارچگی و هویت شهری حفظ گردد. حفظ نواحی مرکزی شهرها وفضاهای قدیم، بدون تغییر غیرممکن است. از این رو در این پژوهش، کاروانسرا دهدشت به عنوان بنایی تاریخی و دارای ارزش مورد بررسی قرار می گیرد. هدف اصلی در این پژوهش، باززنده سازی فضاها و کاربری های موجود در این کاروانسرا با بهره گیری از الگوهای معماری و طراحی بومی و سنتی است. در این پژوهش از مطالعات کتابخانه ای و میدانی استفاده شده است. نوع تحقیق توصیفی– تحلیلی می باشد. در قسمت باززنده سازی از الگوهای رایج داخلی و خارجی با تطبیق اصول معماری ایرانی و اسلامی بهره گرفته شده است. همچنین در بخش مطالعات میدانی از مصاحبه، عکس برداری و حضور مستمر در محیط استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهند که، شفافیت، ارتباط فضاها، سازماندهی فضاها، پیوستگی فضاها، هندسه و تناسبات به کار رفته در این کاروانسرا، همگی بیانگر تفکر و تعقل در سبک معماری ایرانی است که عالمانه و آگاهانه به دنبال آسایش جسمانی و روحانی انسانی است که بی قرار در پی آرامش است.

کلیدواژه ها:

باززنده سازی ، بافت شهری ، نوسازی ، کاروانسرا دهدشت