نظریه هوشهای چندگانه: رویکردی به یاد دهی- یادگیری

نظریه هوش چندگانه(MI) توسط هوارد گاردنردر سال 1983م، در کتاب چهارچوبهای ذهن عرضه شد. گفتن این مطلب که هرکس به شیوه خودش با هوش است، خلاصه نظریهMI است. گاردنر مفهوم سنتی هوش را به عنوان یک وجود ثابت منفرد به چالش کشانده و آن را متشکل از تواناییهایی در نظر می گیرد که جایگاه هر یک در مغز مشخص است و به طور بالقوه امکان تغییر و پرورش دارد. بنا بر این نظریه، هدف مدرسه باید رشد هوش ها، کمک به افراد برای رسیدن به اهداف شغلی و غیر شغلی مناسب با طیف خاص هوش های آنها باشد. معلمان در کشف این که شاگردان چگونه به طور موثرتری یاد می گیرند، مسیولیت دارند و آنها باید با هوش های چندگانه آشنا شوند تا به دانش آموزان در جهت مناسب کمک کنند. یادگیری زمانی کامل تلقی می شود و بیانگر میزان بالای درک وفهم شاگرد است که وی بتواند دانش خود را از بیش از یک راه نشان دهد و آن را در موقعیت های مختلف و جدید به کار برد. سازماندهی تدریس براساس کار، در قالب گروه های کوچک چنانچه با هوشیاری و دقت انجام شود، یکی از بهترین زمینه هایی است که از طریق آن دانش آموزان برخوردار از ظرفیت های هوشی گوناگون می توانند نقشی معنادار در جریان آموزش ایفا نمایند. در این مقاله سعی شده است به بررسی نظریه هوش چندگانه به عنوان یک رویکرد جدید در یادگیری پرداخته شود. در این راستا سه سوال اساسی مطرح گردید: 1) روند شکل گیری نظریه هوش چندگانه چگونه است 2)انواع هوش های چندگانه کدامند و این نظریه دارای چه ویژگیهایست 3)عناصر اساسی آموزش بر اساس نظریه هوش چندگانه در کلاس درس چه جایگاهی دارند به منظور پاسخگویی به سوالات مطرح شده در قالب روش تحلیل کیفی از نوع روش تشکیل استقرایی طبقه بندی شده استفاده گردید.

کلیدواژه ها:

هوش چندگانه ، کلاس درس ، برنامه درسی ، آموزش ، ارزشیابی