تعامل معماری و سازه در شکل گیری ساختمان

معماری اجتماعی ترین هنر بشری است، حضور فضا، بنا و شهر از گذشته تا امروز و در آینده، لحظه ای از زندگی روزمره انسانها دور نبوده و نخواهد بود ، فضای ساخته شده یا فضای کالبدی به معنای کلیه شکلهای کالبدی قابل لمسی که انسان ها به وجود آورده ویا تغییر شکل هایی که در همین زمینه اعمال می کنند است. امروزه معماری یک دانش میان رشته ای با سایر علوم ، به ویژه علوم ریاضی، انسانی و هنر است؛ معماری دانشی به وسعت یک اقیانوس است که هر منطقه از آن دارای عمقی نامحدود می باشد. معماری از دیرباز رابطه تنگاتنگی با مهندسی ساخت و ساز داشته و مهندسی سازه رکن غیر قابل تفکیک با معماری بوده است. سازه در تعریف بخشی از حجم است که بارهای وارده را تحمل و به محیط اطراف منتقل می سازد . امروزه معمار خوب باید دارای دانش عمومی در مورد رفتار سازه ها باشد. به علاوه او باید هنرمند و متعهد به رعایت اصول طراحی معماری و معیارهای زیبایی شناسی باشد، طرحی موفق خواهد بود که معمار آن رفتار سازه ها را به خوبی درک کند و مهندس سازه آن به طراحی معماری و معیارهای زیبایی شناسی آگاه و متعهد باشد. با توجه به کارکرد ساختمان، مهندس سازه فردی عمل گرا و محاسب است و معمار رهبر تیمی است که هدف آن ایجاد ساختمان هایی است که پاسخ گوی نیازهای کارکردی، معیارهای زیبا شناسی، نیازهای دوران بهره برداری و محدودیت های مربوط به شرایط اجرای ساختمان باشد. در این مقاله به بررسی راه کارهای مختلف در خصوص ایجاد تامل بیشتر بین مهندس معمار و سازه در جهت طراحی و اجرای مناسب ساختمانها پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

معماری ، سازه ، مهندسی ساخت ، تعامل ، طراحی