رابطه عشق و حسن در حکمت اسلامی

هدف از نوشتن این مقاله بررسی رابطه بین عشق و حسن در حکمت اسلامی می باشد. عشق چیزی است که موجودات را جذب یکدیگر و نیز جذب مبداشان می کند. عشق مستلزم شوق و رنج فراق و همچنین جذبه وصال است. عشق همانند رحمت در شریان های عالم جاری است و چون عشق با خداوند آغاز و از او صادر می شود عشق حقیقی در این عالم، در نهایت جزء عشق به خداوند نیست. حسن یا زیبایی مقام ظهور و تجلی حقیقت است و وقتی حقیقت تجلی می کند حسن تحقق پیدا می کند. از این جهت همه موجودات زیبا هستند. حسن بدون تجلی نمی شود اگر حسن بخواهد ظاهر شود باید به تجلی در آید و وقتی حسن خود را نشان می دهد حقیقت زیبایی تحقق پیدا می کند. عشق تنها راه وصول به حسن است و عشق حقیقی است که طالب را به مطلوب می رساند. حسن هم جمال است و هم کمال و هم هدف نهایی تمام موجودات حسن است و همه طالب حسن هستند و می کوشند تا خود را به حسن برسانند و به حسن که مطلوب همه است دشوار می توان رسید زیرا وصول به حسن ممکن نشود جز به واسطه عشق.

کلیدواژه ها:

عشق ، حسن ، حکمت اسلامی