تاثیر آسایش فیزیکی در جذب و نگهداشت گردشگر در پیاده راه های شهری با تاکید بر اقلیم معتدل (نمونه موردی علم الهدی رشت)

فضاهای شهری به عنوان بستر گردشگری شهری دارای اهمیت فراوانی هستند و توجه به پیاده و پیاده راه از ضروریات برنامه ریزی شهری در راستای جذب و نگهداشت گردشگر است که تامین آسایش نیز یکی از نشانگرهای رسیدن به فضای مطلوب خواهد بود در نتیجه یکی از الزامات طراحی و برنامه ریزی شهری به حساب می آید. در شرایط اب و هوایی متفاوت باید تدابیری اتخاذ شود که افراد در فضاهای باز از باد، باران، تابش آفتاب و برف و ... در امان بمانند در نتیجه هدف اصلیی تبیین عوامل محیطی و شاخص های آسایش تاثیرگذار در معابر و پیاده راه های شهری است به گونه ایی که منجر به ارتقای کیفیت فضایی و در نهایت امر حضور بیشتر کاربران و گردشگران در این فضاها شود جهت حصول نتیجه نهایی از روش پژوهش توصیفی- تحلیلی استفاده شده است که در ابتدای کار با استفاده از مرتبط ترین اسناد و منابع، مبانی نظری تکمیل شده است. سپس روش پرسشنامه ایی روشی مناسب به جهت جمع آوری داده ها قلمداد شد که به کمک آن شاخصه های مطلوب فضایی در پیاده راه علم الهدی مورد سنجش قرار گرفت بررسی و تحلیل این داده هاذنشان می دهد که رابطه آسایش فیزیکی با کاربری های گردشگری و شرایط اقلیمی در پیاده راه علم الهدی، رابطه معناداری است. با توجه به شاخص هایی مانند تنوع فرم و رنگ، روشنایی و ... سایت که در پیاده راه علم الهدی متوسط ارزیابی شدند می توان به این نتیجه رسید که عدم وجود کیفیت های مناسب برای شاخصه های مد نظر منتج به آن می شود که کاربران انگیزه و میلی به آمدن و ماندن در این فضای شهری نداشته باشند و شهر پویایی و سرزندگی خود را از دست خواهد داد و به دلیل این که گردشگری در بافت های سرزنده و پویا اتفاق می افتد، بدون توجه به این عوامل توسعه نخواهد یافت. و بالا بردن کیفیت این شاخص ها مخصوصا شاخص های در ارتباط با اقلیم می توان به فضایی مطلوب تر و سرزنده تر دست یافت. ایجاد تغییرات طبیعی مانند درختان و غیره و تغییرات مصنوعی شامل تغییر در سایه اندازی به کمک سرپیاده رو و افزایش ارتفاع بناها می توان شرایط آسایش بهتری برای عابرین و گردشگران فراهم نمود.

کلیدواژه ها:

پیاده راه ، گردشگری ، آسایش فیزیکی ، علم الهدی