جایگاه آب در معماری

آب نزد ایرانیان از روزگاران بسیار کهن مانند آتش مقدس بوده است. ایرانیان آب و آتش را بزرگ می پنداشتند و آلودن آنها گناهی بزرگ به مار می رفت. در تمام دوران های تاریخی معماران، آب را در مجموعه های خود وارد می کردند و گنجینه ای از خصوصیات فیزیکی، مذهبی و اسطوره ای را به خمت می گرفتند تا معماری آنان از غنای بیشتری برخوردار باشد. تاثیر آب در معماری ایرانی به صورتی است که شهرها و حتی برخی بناهای اصلی شهر در کنار آن شکل گرفته اند. وجود یک سرچشمه یا منبع آب دلیلی برای ساختن تلقی می شده است. آب در معماری به عنوان عنصری اصلی و مرکزی تلقی شده و معماری در اطراف آن قرار می گیرد، شکل و فرم به مکان ها می بخشد . این مقاله به فلسفه ی وجودی آب و نقش آب در معماری قبل و بعد از اسلام می پردازد و نقش آب را در سه بنای آتشکده ی آذرگشنسب، کوشک هشت بهشت اصفهان و مجتمع فرهنگی فرشچیان بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

آب ، معماری ، حرکت ، تطهیر ، پاکی