بهبود جایگاه ارزیابی پس از بهره برداری در فرآیند طراحی

ارزیابی پس از بهره برداری در اوایل دهه 50 و 60 میلادی و بعد از جنگ جهانی دوم ظهور کرده است و به معنای سنجش عملکرد ساختمان از دیدگاه کاربران بعد از بهره برداری می باشد. در همین راستا و بعد از مرحله ساخت در نظر گرفته اند تا مجامع علمی، جایگاه ارزیابی پس از بهره برداری را در انتهای فرآیند طراحی و بعد از مرحله ساخت در نظر گرفته اند تا ساختمان ساخته شده مورد ارزیابی قرار گیرد و علاوه بر این که نواقص احتمالی آن شناسایی و رفع می شود تجارب حاصل از آن به پروژه های بعدی انتقال یابد و بدین صورت روند اصلاح یک بنا بتدریج شکل بگیرد. ولی با این وجود به دلیل مشکلات پیش روی ارزیابی پس از بهره برداری از جمله زمان بر بودن و تامین هزینه انجام آن، عملا این قسمت از فرآیند طراحی صورت نمی گیرد و دیدگاه رایج در صنعت ساختمان همچنان، طراحی، تحویل و بهره برداری می باشد. از این رو با مطالعات انجام شده پیشنهاد می شود به جهت آن که ارزیابی پس از بهره برداری به جایگاه واقعی و ویژه خود در فرآیند طراحی دست یابد برای کلیه طرح های معماری مخصوصا طرح هایی که معمار برای اولین بار با آن روبرو می شود ارزیابی در ابتدای چرخه طراحی قرار بگیرد و توسط خود طراحان پروژه صورت گیرد تا علاوه بر آمادگی ذهنی جهت انجام پروژه پیش رو، حلقه انتقال تجارب به خوبی شکل بگیرد و از اطلاعات و درس هایی که پروژه های گذشته به ما می دهد به خوبی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

ارزیابی پس از بهره برداری ، برنامه ریزی ، فرآیند طراحی