بررسی اثر نسبت فاز آلی به آبی و نوع آغازگر بر پلیمر شدن امولسیونی کوپلیمر وینیل استات -اتیلن
سال انتشار: 1384
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 491
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IJPST-18-4_007
تاریخ نمایه سازی: 13 تیر 1396
چکیده مقاله:
دراین پژوهش ،پلیمر شدن امولسیونی گاز-مایع کوپلیمرهای وینیل استات-اتیلن درون راکتور در فشار و بطور ناپیوسته انجام شد. اثر عواملی چون نوع آغازگر(گرمایی و اکسایشی) و نسبت فاز آلی به آبی (غلظت مونومر وینیل استات) بر پلیمر شدن امولسیونی وینیل استات-اتیلن بررسی شد. نتایج نشان می دهد با تغییر نوع آغازگر از اکسایشی به گرمایی تغییر درصد تبدیل مونومر وینیل استات افزایش می یابد. اما درصد اتیلن در کوپلیمر روند کاهشی دارد. درمقایسه سه واکنش با نسبت فاز آلی به آبی(غلظت مونومر وینیل استات) با مقادیر 30،40و 50 درصد وزنی از کل مواد اولیه مشاهده شد که مقدار 40 درصد وزنی بهترین مقدار برای دستیابی به کوپلیمری با درصد تبدیل مونومر وینیل استات مناسب(حدود80 درصد) و دردصد اتیلن در کوپلیمر به مقدار کافی (حدود20-15 درصد) است. با افزایش نسبت فاز آلی به آبی ،درصد جامد و در نتیجه گرانروی مخلوط واکنش افزایش می یابد و این امر موجب کاهش نفوذ و کاهش سرعت تبدیل مونومر وینیل استات می شود کاهش نسبت فاز آلی به آبی همراه با افزودن بافر از ابتدا به محیط واکنش موجب کاهش مشارکت مونومر وینیل استات در کوپلیمر شدن و افت تغییرات درصد تبدیل مونومر وینیل استات می شود.گرانروی ذاتی کوپلیمرها به روش گرانروی سنجی آبلهود معین و نقش مقدار اتیلن در کوپلیمر روی دمای انتقال شیشه ای کوپلیمرها با توجه به نتایج گرانروی سنجی بررسی شد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حمید صالحی مبارکه
تهران، پژوهشگاه پلیمرو پترشیمی ایران، پژوهشکده علوم، گروه علوم پلیمر
محمدرضا رستمی درونکلا
تهران، پژوهشگاه پلیمرو پترشیمی ایران، پژوهشکده علوم، گروه علوم پلیمر
بابک اسماعیلی پور
تهران، پژوهشگاه پلیمرو پترشیمی ایران، پژوهشکده علوم، گروه علوم پلیمر