مقایسه یافته های مدل های رگرسیونی با مدل شبکه استنتاج تطبیقی عصبی فازی به منظور برآورد ظرفیت زراعی و نقطه پژمردگی دایم در منطقه شاهرود

آگاهی از گنجایش زراعی و نقطه پژمردگی دایم، برای مطالعات آبیاری در مزرعه بسیار مهم و ضروری میباشد اما اندازهگیری آنها به روش مستقیم بسیار پرهزینه و وقتگیر است. توابع انتقالی میتواند روش مناسبی برای تخمین این پارامترها باشد. تحقیق حاضر به برآورد نقاط مهم رطوبتی شامل ظرفیت زراعی و نقطه پژمردگی دایم بهوسیله پارامترهای زودیافت شامل درصد (رس، شن و سیلت) چگالی ظاهری و مواد آلی با دو روش شبکه عصبی و رگرسیون خطی چندمتغیره در منطقه شاهرود پرداخته است. داده های مورد استفاده از مرکز تحقیقات خاک شاهرود گرفته شده است. پس از مرتبسازی دادههای مورد نظر جدول ضریب همبستگی متغیرهای ورودی احتمالی با خروجیهای مورد نظر تشکیل شد و معنیداری همبستگی متغیرهای ورودی و خروجی از نظر آماری بررسیگردید. پس از نرمالسازی دادهها، مدلسازی با دو روش شبکه استنتاج عصبی-فازی و رگرسیونی انجام و نتایج مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که مدل ANFIS ،برآوردهای بهتری نسبت به روش سنتی رگرسیون خطی چندمتغیره دارد، اما این تفاوت قابل توجه 2 نیست و سطح مدلها تعغیری نکرد. مقادیرR ،NRMSE و MSD در بهترین مدلها برای انفیس و رگرسیون به ترتیب برابر 64/0 ، ،دایم پژمردگی نقطه برای 2/73 ، 25/63 ، 0/45 و 2/57 ، 24/14 ، 0/54 و زراعی ظرفیت برای 4/53 ،18/67 ،0/50 و 3/87 ،15/96تفاوت قابل توجهای را نشان نمیدهد.

کلیدواژه ها:

توابع انتقالی ، رگرسیون خطی ، استنتاج عصبی-فازی ، ظرفیت زراعی ، نقطه پژمردگی دایم ، بافت خاک