سیمای معشوق دراشعار میر سید علی همدانی

شاعران معمولا در اشعار خود دارای معشوقهایی میباشند که ممکن است این معشوق زمینی و یا آسمانی باشد. آنها دراشعار خود با استفاده از جنبهها و شیوههای مختلف سیمای معشوق خود را به تصویر میکشند. میر سید علی همدانی دارایمعشوق حقیقی است که با لحنی سرشار از شوق به توصیف معشوق واقعی خویش میپردازد. خداوند را زیبا میداند و معتقد است اگر چهره از پرده گشاید خورشید از شرمش کسوف میکند و بهشت برین با آن همه زیبایی به دخان تبدیلمیشود، این معشوق آنقدر بخشنده است که جود و کرم بیانتهایش همه مخلوقات را احاطه میکند. دارای مهربانی ومحبت پایانناپذیراست. همه کاینات و جهانیان از او و به سوی اوست. شاعربرای توصیف سیمای این معشوق سرشار ازلطف خود گاه به آیات زیبای قرانی متوسل میشودو گاه سخنان دلنشین معصومین را بازگو میکند، گاه میشود که غرق در دریای عرفان میشود و چون قطرهای خود را از دریا دور میبیند و همانند بیدلان میخواهد که به معشوق خود برسد و در وی فنا شود. انجام این پژوهش بصورت کتابخانهای و بنیادین بوده و هدف شناخت سیمای معشوق از دیدگاه میرسیدعلی همدانیست.