کاوشی در مضامین قدیمی ترین قصیده در مدح شمس الشموس خطه طوس امام رضا (ع)

یکی از عالی ترین جلوه های سپاسگزاری انسان اندیشمند از خداوند باری تعالی، عشق و ارادت به انسان هایی است که مظهر صفات الهی هستند. از نظر شیعه یک گروه از انسان هایی که توانسته اند به این صفات الهی نایل شوند امامان و انبیاء هستند. بررسی ها نشان می دهد که در طول تاریخ، عشق به ولایت و تکریم اندیشه های ولایی پیوسته از طرف شاعران ایرانی با وجود ممانعت های گوناگون حاکمیتی، سیاسی، مذهبی و اجتماعی وجود داشته است. شعر آیینی و ولایی پرورده ی دین مبین اسلام بوده و نمود های آن در قالب های گوناگون فارسی و عربی قابل مشاهده است. یکی از زیباترین این ابراز مودت ها در زبان فارسی، مربوط به امام هشتم شیعیان و مدفون در خراسان می باشد. سنایی نخستین شاعری است که اندیشه ها، باورها و آموزه های تصوف از طریق ایشان، در شعر و دنیایآن راه گشوده است و او را باید جزو شاعرانی دانست که مضاف بر اهل بیت پیامبر (ص) در بیان منقبت و عظمت این امام همام قصیده ای مستقل سروده و ابراز ارادت و عشق و طلب خود را به این بزرگوار بیان نموده است. از آن رو در این مطالعه تلاش گردید تا با بررسی اشعار ایشان در مورد امام هشتم شیعیان و مضمون یابی و طبقه بندی آن ها بن مایه های اعتقادی این شاعر به خوبی تبیین و عظمت و بزرگی امام هشتم شیعیان نیز بیش از پیش نمایان گردد.

کلیدواژه ها:

امام هشتم ، موسی الرضا ، سنایی ، مضامین شعری