ارزیابی اثربخشی آموزش مدیریت روابط همشیران به مادران بر کاهش استرس والدگری

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت های مدیریت روابط همشیران به مادران بر کاهش استرس والدگری مادران در نمونه غیربالینی انجام شد. به این منظور، پرسشنامه سنجش روابط همشیران (فرمن، 1985) و فرم کوتاه شاخص استرس گری والدین (عابدین، 1990) به کار رفت. در مرحله اجرا، از بین مادران دارای حداقل دو کودک 3 تا 12 سال شهر تهران، به شیوه نمونه گیری در دسترس، تعداد 42 نفر که در روابط بین دو فرزند خود تعارضاتی را به مدرسه و یا مهدکودک فرزندان خود، گزارش داده بودند و تعارضاتشان با پرسشنامه روابط همشیران تایید شد، به عنوان آزمودنی انتخاب و در دو گروه مداخله و کنترل قرار داده شدند و سپس شاخص استرس والدگری را تکمیل کردند. گروه مداخله، تحت آموزش مدیریت روابط همشیران به صورت 5 جلسه 5/1 ساعتی و یک جلسه 2 ساعتی، قرار گرفت. در پایان و بعد از 1 ماه ، از هر دو گروه مجدداً بررسی شدند. در نهایت داده های به دست آمده از 36 نفر (پس از ریزش 3 نفری در هر گروه) با استفاده از آزمون تجزیه و تحلیل واریانس با انداز-گیری های مکرر، مورد ارزیابی آماری قرار گرفتند. نتایج نشان داد میانگین نمره گروه مداخله در پس آزمون نسبت به گروه شاهد، در استرس والدگری کاهش داشته است (9/107در برابر1/130). این کاهش به صورت معنی داری در مرحله ی پیگیری گروه مداخله نیز دیده می شود (2/113 در برابر 6/134). بنابراین آموزش به والدین در جهت بهبود رابطه همشیران، استرس والدگری آن ها را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش مدیریت روابط همشیران ، استرس والدگری