بررسی تجربی اثرات به کارگیری پیکربندیهای مختلف ایجکتور بر افزایش رانش پالس جت سوپاپدار کوچک

در پژوهش حاضر اثر به کارگیری ایجکتور (Ejector) برافزایش رانش یک پالس جت سوپا پدارکوچک به عنوان منبع رانش پالسی به صورت تجربی بررسی گردیده است.این پالس جت از گاز پروپان مایع شده به عنوان سوخت استفاده می نماید. بدین منظور یک ایجکتور بخش بخش (Modular) که ترکیب قسمتهای مختلف آن ایجاد کننده تعداد بیست پیکربندی متفاوت استوانه ای و واگرا شده در انتهاست، طراحی گردیده است.این پیکربند یهای بیست گانه در دو گروه اصلی قابل دست هبندی هستند که مهمترین وجه تمایز آنها اندازه قطر داخلی است.این اندازه در یک گروه برابر با 110 میلیمتر و در دیگری مساوی با 82 میلیمتر است.هر کدام از این دو گروه اصلی خود به دو زیرگروه فرعی پنج عضوی تقسیم می گردند که در یکی از پیکربندی کاملاً استوان های و در دیگری از پیکربندی واگرا شده در بخش انتها استفاده شده است. به منظور ثبت نتایج تجربی، سکوی آزمایشی طراحی شده است که با بهره گیری از مومنتم گازهای خروجی از پال سجت و ایجکتور، میزان رانش تولید شده و همچنین تغییرات آن را اندازه گیری می نماید. داده های تجربی بدست آمده از آزمایش ها نشان می دهند که به کارگیری ایجکتور بدون استثنا در تمامی حالات سبب افزایش رانش شده است و این افزایش رانش متاثر از طول وقطر داخلی ایجکتور و فاصله آن از پالس جت می باشد. در این خصوص حداکثر میزان افزایش رانش ثبت شده مساوی با 1/76 برابر رانش خالص پالس جت بوده است که توسط یکی از پیکربندی های متعلق به گروه اصلی 110 میلیمتری و زیر گروه واگراشده در انتها تولید شده است.