تأثیر تمرینات ذهنی و جسمی برنامه ریزی شده بر کفایت دیالیز بیماران همودیالیزی

مقدمه: همودیالیز یکی از روش های درمان جایگزین کلیه در بیماران مبتلا به مرحله انتهایی بیماری کلیوی می باشد. با وجوددرمان منظم همودیالیز، بیماران همچنان ازمجموعهای از علایم تحت عنوان سندرم اورمی رنج می برند. بطوری که عدم کفایت دیالیز یکی از اصلی ترین عوامل مرگ و میر در این بیماران است. هدف از این پژوهش تعیین تأثیر تمرینات ذهنی وجسمی حین دیالیز بر کفایت دیالیز بیماران همودیالیزی بود. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی، 66 بیمار همودیالیزی با روش تخصیص تصادفی انتخاب شدند و در دو گروه شاهد و آزمون قرار گرفتند. گروه آزمونتوسط کارشناس ارشد تربیت بدنی تحت آموزش تمرینات برنامه ریزی شده حین دیالیز به مدت 2 ماه، برای دو جلسه در هفته قرار گرفتند. میزان کفایت دیالیز با استفاده از فرمول Kt/v قبل، یک ماه بعد و دوماه بعد از مداخله اندازه گیری و با یکدیگر مقایسه شد. اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS18 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین کفایت دیالیز قبل از مداخله 0/27±1/22 بود. میانگین کفایت دیالیز قبل و بعد از مداخله در گروه آزمون به ترتیب 0/17±1/12 و 0/29±1/31، (P=0/001) و در گروه شاهد به ترتیب 0/31±1/32 و 0/3±1/31، (P=0/45) بود. نتیجه گیری: تمرینات جسمی و ذهنی حین دیالیز به عنوان یک روش درمانی مکمل به دلیل عدم گرفتن وقت اضافی از بیمار، کم هزینه، ساده، قابل اجرایی و انعطاف پذیر بودن جهت افزایش کفایت دیالیز و بهبود کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، تمرینات برنامه ریزی شده ، دیالیز ، کفایت دیالیز ، طب مکمل