بررسی رابطه دینداری وسلامت روان ومقایسه آن دردانش آموزان مدارس عادی وتیزهوشان

هدف: این پژوهش با هدف بررسی مقیاس خود سنجی التزام عملی به اعتقادات اسلامی و سلامت روان و رابطه مقیاس خود سنجی التزامعملی به اعتقادات اسلامی و سلامت روان دانش آموزان مدارس عادی و تیزهوشان صورت گرفته استروش بررسی: پژوهش حاضر یک طرح توصیفی و پس رویدادی است . نمونه مورد نظرشامل 330 نفر (200 نفر مدارس عادی و 130 نفرمدارس تیزهوشان) می باشد که به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس خود سنجی التزام عملیبه اعتقادت اسلامی و پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ استفاده شد تجزیه وتحلیل داده ها در دوسطح توصیفی واستنباطی صورت گرفتکه در سطح توصیفی ویژگیهای توصیفی و در سطح استنباطی رابطه متغیرها از آزمون همبستگی و رگرسیون همزمان و مقایسه میانگینمتغیرها از آزمون t مستقل استفاده شده است.یافته ها : آزمون t بیانگر آن است که مقیاس خود سنجی التزام عملی به اعتقادات اسلامی و سلامت عمومی در بین دانش آموزان عادیو تیزهوش مقدار معنادار میباشد. در این آزمون میانگین مقیاس خود سنجی التزام عملی به اعتقادات اسلامی و سلامت عمومی در بیندانش آموزان عادی بیشتر از دانش آموزان تیزهوش میباشد . ولی در آزمون سلامت عمومی، اضطراب، افسردگی، اختلال در کنش و نشانگانجسمی تفاوت میانگین ها معنادار نمی باشد. همچنین نتایج نشان داد رابطه بین مقیاس خود سنجی التزام عملی به اعتقادات اسلامی وسلامت عمومی معنادار می باشد.تصمیم گیری : با توجه به یافته های پژوهش پیشنهاد می شود که به تدوین برنامه های فرهنگی - آموزشی جهت تقویت باورهای دینیدر دانش آموزان بالاخص دانش آموزان مدارس تیزهوشان پرداخته شود.