بررسی اثر بخشی خانواده درمانی ساختاری در بهبود اختلال اضطراب جدایی

هدف پژوهش حاضر، مطالعه ی اثر بخشی رویکرد خانواده درمانی ساختاری در بهبود اختلال اضطراب جدایی کودکان از طریق ایجاد تغییردر ساختار خانواده، کاهش تعارضات در روابط والدین و ارتقاء عملکرد خانواده های دارای کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی بود . روشپژوهش شبه تجربی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش شامل دانش آموزان کلاس اول تا پنجم ابتدایی)کودکان 6 - 12 سال ) مبتلا به اختلال اضطراب جدایی و خانواده های آنان بود که 40 خانواده دارای حداقل یک کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی از میان مراجعان کلینک سلامت خانواده دانشگاه شاهد و بیماران ارجاع شده از طرف مراکز مشاوره آموزش و پرورش به عنوان نمونه انتخاب شدند و به طور تصادفی در چهار گروه مساوی شامل دو گروه آزمایشی )خانواده های کم سواد و خانواده های باسواد ) ودو گروه کنترل )خانواده های کم سواد و خانواده های باسواد ) جایگزین شدند. اعضای خانواده دو گروه آزمایشی، به مدت 9 جلسه در معرض مداخله درمانی با طرح درمانی یکسان )که بر اساس رویکرد خانواده درمانی ساختاری از پیش طراحی شده بود( قرار گرفتند همچنین خانواده ها شش هفته پس از آخرین جلسه درمان در یک جلسه پیگیری نیز شرکت کردند. ابزار پژوهش مصاحبه ی تشخیصی بر اساسمعیارهای DSMIV-TR و مقیاس اضطراب کودکان بود. داده ها با استفاده از تحلیل عاملیو آزمون تعقیبی توکی تحلیل، و نتایج نشان داد خانواده درمانی ساختاری در بهبود اختلال اضطراب جدایی و اضطراب کلی کودکان تاثیر معنادار دارد ولی در میزان اثربخشی برنامه مداخله ای در میان خانواده های باسواد و کم سواد تفاوت معناداری مشاهده نشد

کلیدواژه ها:

اختلال اضطراب جدایی ، خانواده درمانی ساختاری