طراحی وساخت سیستم نجات برای رونده های زیرسطحی بدون سرنشین (AUV)

طی سال های اخیر زیردریایی های بدون سرنشین نقش مهمی را در پروژه های تحقیقات دریایی ایفا کرده اندد و هدر روزه بر کاربردهای آن افزوده می شود. ساختار این وسایل نی به تدریج در حال تکامل بوده و زیرسیستم های بیشتری برای انجام بهتر ماموریت هایشان در حال طراحی و توسعهمی باشد. در معماری کلی این رونده های بدون سرنشین غالبا سعی بر ان می شود که می ان بویانسی وسیله مثبت باشد تا در صورت اتمام ذخیره انرژی وسیله به سطح امده و با ارسال موقعیت خود از طریق ماهواره امکان نجات داشته باشد. در نتیجه این امر در معماری کلی وسیله محدودیت هایی را برای طراحان بوجود خواهد اورد. حال اگر یک سامانه نجات داشته باشیم که بتواند در صورت ل وم مقدار قابل توجهی بویانسی ایجاد کند ، در این صورت می توان در معماری ساختار این وسائل انها را به صورت بویانسی منفی طراحی کرد، این امر به معنی امکان داشتن وزن بیشتر دریک ابعاد مشخص خواهد بود و می توان این سهم وزنی بیشتر را برای افزایش ذخیره انرژی و یا برای حمل حسگرها و تجهیز ات اندازه گیری بیشتر استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

رونده های بدون سرنشین زیرسطحی ، سیستم نجات ، معماری سیستم