بررسی و تحلیل عناصر داستانی مثنوی انیس العارفین

مثنوی انیس العارفین اثر شاه قاسم انوار، مثنویی ای عرفانی به زبانی ساده و به دور از تعقید و پیچیدگی است. چنین آثارژرفی در کنار التذاذ هنری حاصل از آن، توانایی آن را دارند که همواره مورد بازاندیشی و تأمل قرار گیرند تا بدین وسیلهبتوان با ژرف اندیشی و غور در ساختمان، محتوای درونی و سایر توان های ساختاری نهفته در آنها، موارد ارزشمندی رایافت. در این مقاله، عناصر داستانی را در مثنوی مذکور بررسی و تحلیل کردیم و دریافتیم که نوع حکایت های این مثنویاخلاقی و حکمی و حجم آن کوتاه است. پیرنگ های سست و غیرمنطقی در کنار پیرنگ های محکم و منطقی به کار رفته اند.تمامی شخصیت های این مثنوی، اصلی، ساده و ایستا هستند و به شیوه ی مستقیم وصف شده اند. زاویه ی دید از نوع بیرونی وبه شیوه ی دانای کل است. راوی تمام حکایت های مثنوی انیس العارفین، خود نویسنده است. لحن اکثر حکایت ها جدیاست. زمان و مکان به صورت کلی و مبهم ذکر شده اند.

کلیدواژه ها:

انیس العارفین ، پیرنگ ، شخصیت ، زاویه ی دید ، لحن ، صحنه