گردشگری و توسعه پایدار ناحیه ای در ایران

آمایش سرزمین،زمینه اصلی تهیه برنامه های توسعه اقتصادی - اجتماعی هر منطقه را فراهم می آورد و ابزار اصلی تلفیق برنامه ریزی های اقتصادی و اجتماعی با برنامه ریزی های فیزیکی و فضایی خواهد بود. در آمایش سرزمین در زمینه گردشگری ، بررسی توان های محیطی منطقه در برآورد عرضه به عنوان محصول گردشگری مطرح می باشد که می تواند شناخت منابع فرهنگی، طبیعی و تاریخی نواحی و گونه های گردشگری که بر این پایه قابلیت عرضه دارند را در برگیرد. در واقع آمایش سرزمین مبتنی بر گردشگری بر خلاف برخی باورها تنها به بررسی و توان سنجی سرزمینی جاذبه های گردشگری و پهنه بندی آن در قالب تفرجگاه های متمرکز و پراکنده محدود نمی باشد بلکه ارزیابی سطح محصول گردشگری را در فضای سرزمینی و در مقیاس منطقه ای در بر می گیرد.امروزه گردشگری یکی از اشتغال زا ترین و پر درآمد ترین فعالیتهای اقتصادی است و پیش بینی می شود که در هزاره سوم فعالیت غالب اقتصادی در جهان باشد چرا که کشورهای جهان بخصوص کشور های در حال توسعه تلاش گسترده ای در جهت توریست به اشکالمختلف می نماید و فواید آن به لحاظ اقتصادی، فرهنگ - ی اجتماعی نصیب کشور و مردمان سرزمین خود گردیده اند و موجب رفاه آسایش و شناخت و حفظ یادمانهای تاریخی و تفریحی کشور خود شده اند. هدف این مقاله بررسی نقش گردشگری در توسعه پایدار ناحیه ای در ایران است. روش تحقیق توصیفی و تحلیلی و روش جمع آوری اطلاعات کتابخانه است.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، توسعه پایدار ، ناحیه ، ایران