شخصی سازی اندیشه معمار، عامل ایجاد معماری دارای هویت

پس از دوره مدرنیسم و بحث پیرامون معماری یکرنگ در سراسر دنیا، انتقاد های زیادی از این سبک مطرح شد. معماران و طراحان زیادی مانند لو کوربوزیه اعتقاد داشتند که معماری مدرن می تواند بصورت انبوه در همه جای دنیا تکرار شود و فقط اصول مدرنیسم و کارکرد آن است که اهمیت دارد. از سوی دیگر منتقدین با مطرح کردن بحث هایی مانند هویت ملی و معماری دارای هویت با این نظریه به مخالفت پرداختند. در این راستا برخی معماران تقلید عینی از معماری دوره ای خاص، گروهی دیگر استفاده از نماد هایی از تاریخ معماری یک سرزمین و برخی نیز صرفا وجود حس و حالی از یک فضای تاریخی را نشانه دارای هویت بودن یک اثر معماری می دانند. اما دیگاه معمار در مورد این موضوع، ریشه در هویت شخصی او دارد و با توجه به مقوله جهانی شدن، معماران نیز مانند دیگر افراد جامعه درگیر دوگانگی های فرهنگی در شخصیت خود می باشند که بر اساس آن بخشی از هویت آنها وابسته به اصل فرهنگ و مکان حغرافیایی آنها می باشد و بخش دیگر آن به شناخت آنها از فرهنگ جهانی و بدون مرز گره خورده است. اما هویت ملی چیست و ریشه در کدام خصوصیات رفتاری انسان دارد؟ چگونه می توان یک معماری دارای هویتی خاص ایجاد کرد و نقش اندیشه معمار در شکل گیری یک معماری دارای هویت چه می تواند باشد؟ در این مقاله با مطالعه برخی خصوصیات رفتاری انسان، به دلایل مطرح شدن مفاهیمی مانند هویت در هنر و معماری پرداخته و نقش اندیشه فرد معمار را به عنوان اصلی ترین عامل و آزاد در انتخاب مسیر و چگونگی شکل گیری یک معماری دارای هویت به اثبات می رسانیم.

کلیدواژه ها:

شخصی سازی ، هویت در معماری ، فرد گرایی ، جمع گرایی ، روانشناسی اجتماعی