شهر جدید سن کانتنان ایولین (فرانسه ) : جریانی تازه، برد و باخت های جدید ! یا چگونه می توان باز سازی شهری، پویایی های توسعه ف تداوم و انسجام بین بخشی را هماهنگ کرد؟

[توضیح: مقالات این کنفرانس فقط به صورت چکیده در مجموعه سیویلیکا نمایش شده است] شهرهای جدید لیل دو فرانس، 30 سال پس از ساختشان، از نظر تاریخی با مرحله ی جدیدی مواجه شدند که تامل خصوص ابزار و شیوه ی ساخت و نیز تقویت پویایی محلی و برقراری انسجامی واقعی بین بهشی این شهر ها را الزامی می نمود . مضافا بر این که مشکلات جدیدی در خصوص معماری نهادی جدید که از حدود سال 2000 در فرانسه معمول شده، به چشم می خورد (URU، قانون شونمان در مورد تعامل ناحیه ای ...) که موجب ایجاد تغییراتی کاربردی در زمینه آمایش ارضی شد. بویژه در همین راستا، شهر سن کانتنان ایولین که از 7 بخش تشکیل شده (الانکور، گیانکور، لاوری یر، مانی - لزامو، مونتینی - لوبروتونو، تراپ و ووآزن - لوبروتونو )و در برگیرنده ی مساحتی حدود 7000 هکتار است، در حال حاضر با مسئله ی افزایش تراکم شهری و توسعه ی مربوط به محدود سازی گسترش حومه ی شهرها و چند برابر نمودن محل های مسکونی پراکنده در مناطق روستایی مواجه است . به علاوه گرایشات جدیدی پدیدار شده و منطقه ی شهری سن کانتنان ایولین همچون سایر شهرهای جدید فرانسه برای اولین بار در فاصله زمانی بین سال های 1990 تا 1999 با کندی رشد جمعیت روبرو بوده است . (4% کاهش رشد) که این کاهش رشد در اثر یک تفاضل منفی مهاجرت داخلی و خارجی، زاد و ولد و مرگ و میر بوده و تنها متضمن نرخ رشد جمعیت بسیار ضعیفی است. همچنین ریتم ساخت بناهای مسکونی جدید، به خاطر کمبود ملک و اراضی منطقه ی شهری، نزدیک به 10 سال است که کند شده است . از همین رو گوناگونی پارک های مصنوعی، پاسخگوی نیازها نبوده و منطقه ی شهری در مقابل سستی منطقه ی مسکونی با مشکل مواجه است . در نتیجه در افق سال 2010، به منظور پرهیز از افت و کاهش سکنه در آینده (15000 نفر در سال 1999) و عواقب بد آن بر روی مشاغل و حرفه ها (قطب اقتصادی مهم با 580000 عنوان شغلی در حال حاضر ) راه حل هایی باید یافت که با یک سیاست ارضی سازگار با ادامه ی آمایش ارضی و توسع ی شهری، رابطه ی تنگاتنگ داشته باشد . به نظر می رسد توسعه شهری مشروط است به ظرفیت در خواست های نهادین جدید، اجتماعی شهری، بکارگیری و اجرای عملیات دورباره سازی شده ی شهری دربافت فعلی آن . (زمینهای زی کشت نرفته، زمنهای بزرگ حریم جاده ها و راه آهنم و مراکز شعلی) و بطور کلی شهر سن کانتنان ایولین " شهر سبز و آبی" با هدف حفظ اانسجام در سیاست های حمل و نقل عمومی و امکانتات اسایسی و ساتخاری منطقه شهری و با حفظ اصالت اصول بنیادین با ایده ی " شهر همراه " ساخته شد. به نظر می رسد که این شریاط جدید در زمینه ای " کم تنش تر از حد نرمال " ظاهر می شود . جایی که توسعه اجتماعی، اقتصادی، با نوعی سیاست توسعه ی پایدار و افزایش تراکم و قابلیت تغییر این شهر که به زحمت 40 ساله، ارتباطی تنگاتنگ دارد و همه ی این ها، مجموعه مواردی است که قصد داریم در این سخنرانی به شرح آن بپردازیم