بررسی جمعیت شهرنشین تا پدیده شهرگریزی درکلانشهر اهواز

شهرگریزی روندی است که شامل تمرکز جمعیت از یک ناحیه با تمرکز جمعیتی بالا به یک ناحیه با تمرکز پایین است. کلانشهر اهواز با دارا بودن جاذبه های اقتصادی قوی و واقع شدن در مرکز استان خوزستان همواره مورد توجه مهاجرین استانی و غیر استانی بوده است. هدف از این تحقیق بررسی روند تحولاتی جمعیت شهر نشین در بوجود آمدن پدیده شهرگریزی است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است و نوع تحقیق کاربردی می باشد. نتایج تحقیق نشان دهنده آن است که در حدود 59 /0 درصد از کل جمعیت اهواز در سال 1385 طی ده سال قبل از آن به تدریج از شهر به روستاهای مجاور نقل مکان کرده اند. 16/0 درصد از کل جمعیت اهواز در سال 1390 طی یک دوره 5 ساله به تدریج از شهر به روستا های مجاور مهاجرت کرده اند که نشان از وجود پدیده شهرگریزی در شهر اهواز می باشد.

کلیدواژه ها:

شهرنشینی ، شهرگریزی ، مهاجرت ، شهر اهواز