سیمای معاد در آثار جامی

یکی از مسائل مهم که از دیرباز مورد توجه ادیان و متکلمان و فلاسفه و عارفان قرار گرفته، مسئله معاد و زندگی بعداز مرگ است و موضوع معاد و جاودانگی از نظر اهمیت ، بعد از مسئله توحید، مهمترین مسئله دینی و اسلامی است.نورالدین عبدالرحمن جامی ، شاعر عارف قرن نهم هجری است و در خصوص عقاید کلامی جامی در خصوص حیات بعد ازمرگ، آنچه از مطالعه آثار وی نتیجه گرفته می شود، این است که جامی به معنی مصطلح متکلم نیست؛ بلکه عارف و شارحمکتب فکری ابن عربی و فرقه نقشبندیه است و با توجه به اینکه عرفان و کلام ، دو موضوع مهم علوم اسلامی به شمار میروند و در پاره ای مباحث به هم نزدیک می شوند؛ لذا در این مقاله ، موضوع معاد که از اصلی ترین مباحث کلامی است موردبررسی قرار گرفته است و عقاید جامی از خلال آثار نظم و نثر وی با تکیه بر مثنوی گرانسنگ هفت اورنگ استخراج شده است.در این مقاله مفصلا در خصوص امکان و اثبات معاد و انواع آن و نظریه ها ی مختلف متکلمان در خصوص شفاعت ، توبه ،ایمان و وعده و وعیدهای الهی و غیره پرداخته شده است و سپس عقاید کلامی جامی درباره هر یک، که از کتابهای ایشان مورداستخراج قرار گرفته است و در نهایت چنین نتیجه گرفته می شود که جامی در مسئله معاد از مشرب کلامی اشعری پیروی میکند؛ و در بعضی مواقع پا را از اشاعره فراتر می نهد و به امامیه وماتریدیه نزدیک می شود

کلیدواژه ها:

عبدالرحمن جامی ، معاد ، ابوالحسن اشعری