مقایسه روش های لونبرگ-مارکوارت و گرادیان مزدوج جهت بدست آوردن ضریب انتقال حرارت تماسی در مدارگرد شاتل

انتقال حرارت معکوس یکی از روش هایی است که کاربرد زیادی برای بدست آوردن پارامترهای مجهول حرارتی در دماهای بالا دارد، عمده کاربرد های روش انتقال حرارت معکوس در مسائل دما بالا و البته صنعت هوا فضا میباشد، در این تحقیق، از روش های معکوس لونبرگ-مارکوارت و گرادیان مزدوج برای بدست آوردن پارامتر مجهول که همان ضریب انتقال حرارت تماس در مدار گرد شاتل می باشد (مدارگرد شاتل قسمتی از شاتلفضایی است که وظیفه آن حمل فضا نوردان به فضا و برگرداندن آنها می باشد) ، استفاده شده است. ضمن اینکه از یک مدل آزمایشگاهی برای مدارگرد شاتل استفاده شده است که از چهار لایه عایق الیافی 20 میلیمتری وورق آلومنیم 2.5 میلیمتری تشکیل شده است. با توجه به اینکه بررسی چنین موضوعاتی در دماهای بالا صورت می گیرد نیاز به روش هایی است که دارای دقت بالا و همچنین سرعت دسترسی مناسب جهت رسیدن بهجواب باشند. به همبن منظور این دو روش را با هم مقایسه میکنیم. با بررسی روش های مذکور جهت بررسیرفتار انتقال حرارت عایق الیافی به این نتیجه رسیدیم که دقت هر دو روش در تعیین تابع ضریب انتقال حرارت تماس تقریبا به یک مقدار می باشد، ضمن اینکه سرعت روش لونبرگ مارکوارت کمی بیشتر از روش گرادیان مزدوج می باشد

کلیدواژه ها:

انتقال حرارت معکوس ، عایق الیافی ، ضریب انتقال حرارت تماس ، لونبرگ-مارکوارت ، گرادیان مزدوج