شیوه های سنجش دارایی های دانشی

در دنیای امروز، شواهد آشکاری از انقلاب دانشی به چشم می خورد. در پرتو این نگرش است که در گستره ی علوم اقتصاد و مدیریت، واژگان جدیدی همچون سرمایه فکری و مدیریت استراتژیک دانش، ظهورو بروز یافته اند. دارایی های دانشی در واقع مجموعه ای از قابلیت ها و توانمندی هایی هستند که رشد اقتصادی، توان رقابت، توسعه انسانی و کیفیت زندگی انسانی را موجب می گردند. بیگمان میزان اثربخشی این نوع از دارایی ها در گرو چگونگی مفهوم سازی، درک، ارزیابی و اندازه گیری آنهاست. برهمین اساس، این مقاله با هدف بررسی مزایای گوناگون دارایی های دانشی، در جستجوی روشی منطقی، علمی و کاربردی برای اندازه گیری این دارایی هاست. مقاله ی حاضر که روش جمع آوری اطلاعات آن کتابخانه ای است، با تکیه بر اسناد و مدارک و با اقتباس از مدل بونتیس (که دارایی های دانشی را در ابعاد سرمایه های انسانی، ساختاری، سازمانی، بازاری، نوسازی و فرایند می نگرد) به اندازه گیری دارایی های دانشی، می پردازد. نتایج نشانگر آنست که با توجه به ویژگی ها و قابلیت های برجسته ی مدل پیشنهادی، میتوان از آن برای سنجش و مدیریت بهینه ی دانش سازمانهای امروزی بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

سرمایه انسانی ، سرمایه ساختاری ، سرمایه سازمانی ، سرمایه بازاری