الگوی شادکامی بر اساس مسئولیت پذیری و خودمهارگری: نقش واسطه ای سازگاری زناشویی

هدف. این پژوهش باهدف بررسی نقش واسطه ای سازگاری زناشویی در ارتباط بین مسئولیت پذیری و خودمهارگری با شادکامی انجام گرفت. این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی بوده و به شیوه مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفته است. روش. جامعه آماری این پژوهش، شامل کارکنان متاهل آموزش وپرورش شهرستان اصفهان در سال ۱۴۰۳ بود. به منظور نمونه گیری، تعداد ۲۳۶ نفر براساس مدل دانیل سوپر (۲۰۲۱) و به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و پرسشنامه های مسئولیت پذیری شخصی و اجتماعی (PSRQ)، شادکامی آکسفورد (OHQ)، مقیاس خودمهارگری (SCS) و سازگاری زناشویی (RDAS) را تکمیل کردند. پس از ارزیابی اولیه، اطلاعات دو شرکت کننده به دلیل مخدوش بودن، حذف شده و درنهایت داده های ۲۳۴ نفر با نرم افزار آماریSmart PLS-۳ تحلیل شدند. یافته ها. نتایج نشان داد که مسئولیت پذیری، خودمهارگری و سازگاری زناشویی با شادکامی رابطه مثبت و معناداری دارند (۰۵/۰p<). از سوی دیگر نتایج نشان داد که ضرایب اثر مستقیم مسئولیت پذیری و خودمهارگری بر شادکامی و ضرایب اثر غیرمستقیم آن ها با نقش واسطه ای سازگاری زناشویی بر شادکامی معنادار است (۰۵/۰p<). و مدل ساختاری پژوهش از برازش مناسبی برخوردار است. نتیجه گیری. نتایج بدست آمده بیانگر آن است که تقویت روحیه مسئولیت پذیری و قدرت خودمهارگری می تواند با تاثیر بر ارتقای کیفیت روابط و سازگاری بین زوجین، شادکامی آن ها را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

شادکامی ، مسئولیت پذیری ، خودمهارگری ، سازگاری زناشویی