روستاییت و حس تعلق به روستا یک سنجش و ارزیابی آماری پیرامون پیوند میان مکان و مردمان

پژوهش حاضر با تعریف روستاییت به عنوان شاخصی از میزان روستایی بودن یک سکونتگاه و سنجش آن براساس کم وکیف ساختارها و کارکردهایش، به رابطه آن را با احساس تعلقی بررسی می کند که افراد از جنبه های مختلف فردی، اجتماعی و محیطی به روستای خود دارند. دو بعد «ساختارهای جمعیتی روستاییت» و «کارکردهای کشاورزی روستاییت» براساس پایگاه داده های دست دوم آخرین سرشماری های ۱۳۹۵ جمعیت و ۱۳۹۳ کشاورزی، با شاخص سازی های متعدد سنجیده شد. «حس تعلق به مکان» با اجرای پیمایشی در جامعه روستایی دهستان کرون سفلی در شهرستان تیران و کرون، به کمک پرسشنامه ای محقق ساخته و اعتبارسنجی شده و تکمیل آن برای نمونه ای تصادفی و طبقه ای به حجم ۱۵۸ نفر سنجیده شد. در میان عوامل دموگرافیک روستاییت، ساختار جمعیت تاثیر بیشتری از اندازه آن بر حس تعلق افراد به روستا داشته و جوانی و اشتغال پیشران هایی برای تقویت آن بوده است. همچنین تاثیرپذیری حس تعلق به روستا از عوامل کارکردی بیشتر بوده است و اگرچه کم آبی های مستمر روستاها با اثر منفی بر سیستم کشاورزی منطقه تا اندازه ای باعث تضعیف پیوند احساسی ساکنان با روستا شده، زمین همچنان از نقش و جایگاه هویت بخشی و منزلتی خود در عرصه های فردی و اجتماعی برخوردار است. همچنین، تغییر در نظام بهره برداری عمدتا زراعی منطقه و افزایش تدریجی سهم باغداری در آن نیز، به عنوان الگویی از سازگارشدن با تغییرات اقلیمی و کم آبی های دهه های اخیر، توانسته به تقویت حس تعلق افراد به روستا کمک کند.

کلیدواژه ها:

روستاییت ، روستاییت جمعیت شناختی ، روستاییت کشاورزی ، حس تعلق به روستا ، تیران و کرون