اثربخشی آموزش ذهنی سازی مادران بر بهبود رابطه مادر و کودک و کاهش نشانگان اختلال بیش فعالی/نقص توجه در فرزندان

زمینه و هدف: ذهنی سازی ظرفیتی بنیادی و اساسی در انسان است که می توان آن را از طریق آموزش تقویت کرد و درباره آن به افراد آگاهی بیشتری داد تا بتوانند در روابط خود از آن بهره بگیرند. هدف پژوهش حاضر تعیین تاثیر آموزش ذهنی سازی به مادران در بهبود رابطه مادر و کودک و کاهش نشانگان اختلال نقص توجه/بیش فعالی بود. مواد و روش ها: روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون  پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل مادران دارای کودکان ۶ تا ۱۲ سال با اختلال نقص توجه/بیش فعالی بود. بیست نفر از مادران به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه رابطه مادر و کودک پیانتا، هنجاریابی شده توسط عباسی و همکاران (۱۳۹۶) و مقیاس کانرز نسخه والدین، هنجاریابی شده در شیراز (۱۳۸۶) بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و نسخه ۲۶ نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون به عنوان متغیر کووریت، میانگین نمرات شرکت کنندگان در پس آزمون تفاوت معناداری داشت (۰/۰۵P<) که بیانگر تاثیر آموزش مبتنی بر ذهنی سازی در بهبود رابطه مادر و کودک و کاهش نشانگان اختلال بیش فعالی/نقص توجه است. نتیجه گیری: درمجموع، یافته ها نشان می دهد که آموزش ذهنی سازی می تواند به عنوان مداخله موثر برای بهبود تعامل مادر و کودک و کاهش نشانه های اختلال نقص توجه/بیش فعالی در این کودکان استفاده شود. این روش مداخله ای می تواند در حمایت از خانواده های دارای کودک با این اختلال به طور گسترده به کار رود.

کلیدواژه ها:

Attention deficit/hyperactivity disorder ، Mentalization ، Mother-child relationship ، ذهنی سازی ، بیش فعالی/نقص توجه ، رابطه مادر و کودک