مقایسه اثربخشی پروتکل یکپارچه فراتشخیصی و شفقت درمانی بر امنیت روانی و تحمل پریشانی در زنان آسیب دیده از خشونت همسر

زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان فراتشخیصی یکپارچه و شفقت درمانی در امنیت روانی و تحمل پریشانی در زنان آسیب دیده از خشونت بود. مواد و روش ها: این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری، روی ۴۵ زن مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال ۱۴۰۲ انجام شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در سه گروه (درمان فراتشخیصی، شفقت درمانی و کنترل) جای گرفتند. گروه فراتشخیصی یکپارچه تحت ده جلسه و گروه شفقت درمانی تحت هشت جلسه درمان قرار گرفتند و روی گروه کنترل هیچ مداخله­ای انجام نشد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس امنیت روانی امین پور (۱۳۹۱) و پرسش نامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) بود. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس مکرر، آزمون t مستقل و مقایسه زوجی در نسخه ۲۶ نرم­افزار SPSS تحلیل شدند. یافته­ ها: یافته های تحقیق نشان دادند که هر دو رویکرد درمانی در بهبود امنیت روانی و تحمل پریشانی اثربخش بودند. درمان فراتشخیصی یکپارچه در کاهش احساس حقارت، خودکم بینی، تنهایی و افزایش سازگاری موثرتر عمل کرد، درحالی که شفقت درمانی در ارتقای امنیت اجتماعی نقش برجسته تری داشت. همچنین، درمان فراتشخیصی در بهبود ارزیابی ذهنی پریشانی در میان خرده­مقیاس­های تحمل پریشانی، در مقایسه با شفقت درمانی، اثربخشی بیشتری نشان داد. نتیجه­ گیری: نتایج این پژوهش بر اهمیت بهره گیری از مداخلات روان درمانی هدفمند و چندوجهی در ارتقای سلامت روانی زنان آسیب دیده از خشونت تاکید دارد و می تواند راهنمای موثری برای متخصصان سلامت روان در انتخاب رویکردهای درمانی مناسب باشد.

کلیدواژه ها:

Compassion-focused therapy ، Distress tolerance ، Psychological security ، Unified transdiagnostic treatment ، Women affected by violence ، فراتشخیصی یکپارچه ، شفقت درمانی ، امنیت روانی ، تحمل پریشانی ، زنان آسیب دیده از خشونت