امید اجتماعی در دل محرومیت؛ مطالعه ای جامعه شناختی بر کیفیت زندگی در مناطق حاشیه ای شهر قزوین
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 26
فایل این مقاله در 29 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_RISI-5-17_002
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
امید اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های بنیادین پایداری اجتماعی، نقش مهمی در تاب آوری و بهبود زیست اجتماعی اقشار محروم ایفا می کند. از سوی دیگر، کیفیت زندگی در ابعاد مختلف آن از جمله سلامت جسمی و روانی، روابط اجتماعی، محیط زندگی و رضایت از زندگی، نقشی اساسی در احساس معنا و امیدواری افراد دارد. از این رو پژوهش حاضر با هدف بررسی جامعه شناختی رابطه بین کیفیت زندگی و امید اجتماعی در مناطق حاشیه ای و کمتر برخوردار شهر قزوین انجام شده است. در این مطالعه، با رویکردی کمی و پیمایشی، داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته کیفیت زندگی و امید اجتماعی جمع آوری شده اند. جامعه آماری در برگیرنده ساکنان مناطق حاشیه ای شهر قزوین، شامل محله های محمودآباد نمونه، اقبالی، نظام آباد، ناصرآباد، چوبیندر، بیدستان مشعل دار و شریف آباد در اقمار و محله های لالوآباد، هادی آباد، کوی بهار، باغ نشاط، مغلواک، سلامگاه، عمرمحله (آخوند)، تبریز، دیمج، کوی اداره غله، قملاق، گوسفندان میدان، شیخ آباد، آسیاب، محله جنوبی راه آهن، در مناطق داخلی، بالغ بر ۷۹۰۰۰ نفر بوده و حجم نمونه ۳۸۴ نفر با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای برای گردآوری اطلاعات انتخاب شده است. نتایج حاصل از آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که تمامی مولفه های کیفیت زندگی (شامل سلامت جسمی، سلامت روانی، روابط اجتماعی، محیط زندگی و رضایت از زندگی) با امید اجتماعی، رابطه ای مثبت و معنادار دارند. همچنین تحلیل رگرسیونی چندمتغیره بیانگر آن است که تمامی مولفه های کیفیت زندگی، تاثیر مثبت و معناداری بر میزان امید اجتماعی افراد ساکن در این مناطق دارند. متغیرهای حاضر در مدل رگرسیونی توانسته اند ۶/۵۵ درصد از تغییرات متغیر وابسته امید اجتماعی را تبیین نمایند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که ارتقای کیفیت زندگی در ابعاد مختلف آن می تواند به طور مستقیم و موثر به افزایش امید اجتماعی در جوامع کمتر برخوردار کمک کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
موسی سعادتی
دانشیار گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران