الگوی سطح اهمیت قضاوت حسابرسان و پیامدهای آن در قابلیت اتکای گزارشگری مالی با استفاده از تکنیک دلفی

هدف: اطلاعاتی قابل اتکاست که عاری از اشتباه و تمایلات جانب دارانه بااهمیت باشد و به طور صادقانه معرف آن چیزی باشد که مدعی بیان آن است یا به گونه ای معقول انتظار می رود بیان کند. هدف اصلی این پژوهش ارائه الگوی سطح اهمیت قضاوت حسابرسان و پیامدهای آن در قابلیت اتکای گزارشگری مالی با استفاده از تکنیک دلفی است. روش: در این راستا، ابتدا از طریق روش فراتحلیل مبتنی بر نتایج، عوامل موثر بر سطح اهمیت قضاوت حسابرسان شناسایی و با استفاده از روش دلفی، پرسش نامه ای طراحی و در اختیار ۱۵ نفر از خبرگان (اعضای هیئت علمی دانشگاه ها، حسابداران رسمی، مدیران و شرکای موسسات حسابرسی، اعضای کمیته تدوین استانداردهای حسابداری و حسابرسی) که در سال ۱۴۰۴ با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده بودند، قرار گرفت. یافته ها: در مرحله فراتحلیل مبتنی بر نتایج، تعداد ۱۸ مطالعه که دامنه مطالعات آنها معطوف به مسئله هدف بود، انتخاب شد. در دور اول روش دلفی تعداد ۲۷ عامل شناسایی شد. در دور دوم روش دلفی، از بین ۲۷ عامل دور اول، تعداد ۶ عامل نهایی صلاحیت حرفه ای، تخصص حسابرس، تجربه حرفه ای، توانایی حسابداری ادراک شده، اهمیت درک حسابرسی و معیارهای مالی به عنوان مهم ترین عوامل تعیین شدند که در دور سوم هم مورد تایید قرار گرفتند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد سطح اهمیت قضاوت حسابرسان تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل حرفه ای، تخصصی، تجربی و مالی قرار دارد که می توانند بر کیفیت قضاوت حسابرسی و در نهایت قابلیت اتکای گزارشگری مالی اثرگذار باشند. بر این اساس، توجه به شش عامل نهایی شناسایی شده می تواند زمینه ارتقای کیفیت تصمیم گیری حسابرسان، کاهش قضاوت های جانب دارانه و افزایش قابلیت اتکای اطلاعات مالی را فراهم سازد. همچنین، الگوی ارائه شده می تواند مبنایی برای تدوین رهنمودهای حرفه ای و بهبود رویه های تعیین سطح اهمیت در موسسات حسابرسی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حسابرسی ، قضاوت حسابرسان ، قابلیت اتکای گزارشگری مالی ، روش دلفی