واکاوی چگونگی تناسب موسیقی بیرونی با محتوا در شعر شیراز بیژن سمندر

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 21

فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_ADAMA-16-2_006

تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405

چکیده مقاله:

از دیرباز تاکنون در نزد ادیبان و شاعران، مولفه آهنگ و موسیقی به عنوان معیار زیبایی شناسی در شعر جایگاه والایی داشته و توجه به موسیقی امری سرشتی و فطری بوده است. موسیقی در اصطلاح ادبی به محورهای چهارگانه موسیقی بیرونی، درونی، کناری و معنوی تقسیم شده است. بنیادی ترین جلوه موسیقی شعری، مختص موسیقی بیرونی و اوزان و بحور عروضی است که شاعران ادب سنتی به منظور غنای اشعار خویش به آن اهمیت ویژه ای داده اند. بیژن سمندر نیز شاعری است که در اشعار شیرازی خویش با بهره مندی از گونه های اوزان عروضی می کوشد تا اشعار خویش را ادبی تر و غنی تر کند؛ از این رو جستار حاضر با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی، نخست به بررسی چگونگی موسیقی بیرونی در سطوح اوزان جویباری و خیزابی در اشعار شیرازی بیژن سمندر به همراه جدول آماری و سپس به شرح پیوند اوزان با محتوا و میزان بسامدی آنان می پردازد. یافته های حاصل از این جستار نشان می دهد که بیژن سمندر با تسلط تمام بر واژگان و اصطلاحات شیرازی و موسیقی بیرونی، در سرودن اشعار شیرازی شاعری ماهر و زبردست بوده است که علاوه بر رعایت موازین عروضی و اوزانی در اشعار، میان اوزان جویباری و خیزابی با محتوا نیز پیوند و تناسب برقرار کرده است.

کلیدواژه ها:

بیژن سمندر ، محتوا ، موسیقی بیرونی ، اوزان جویباری و اوزان خیزابی.

نویسندگان

سارا گرامی

زبان و ادبیات فارسی, دانشکده علوم انسانی, دانشگاه یزد. ایران.

غلامرضا خوش اقبال

زبان و ادبیات فارسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شیراز، ایران.