غنا و موسیقی در فقه امامیه- بازخوانی انتقادی مبانی قرآنی، روایی و مفهومی حرمت
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 17
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JLPA-5-19_004
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
چکیده مسئله ی غنا و موسیقی از مباحث دیرپای فقه اسلامی است که در آن، سه حوزه ی متفاوت- مفهوم شناسی، دلالت قرآنی و اعتبار روایی- گاه با یکدیگر درآمیخته اند. در فقه امامیه، مشهور فقها غنا را حرام دانسته اند؛ اما این حکم، هم از حیث تعریف موضوع و هم از جهت ادله ی اثباتی، با پرسش های مهمی روبه روست. واژه ی «غنا» به صراحت در قرآن نیامده و آیات مورد استناد، مانند «لهو الحدیث»، «قول زور» و «لغو»، تنها در پرتو روایات تفسیری بر غنا تطبیق شده اند. از سوی دیگر، روایات باب ۹۹ جلد هفدهم وسائل الشیعه از حیث سند، منبع، مضمون و میزان دلالت یک دست نیستند و نمی توان همه ی آن ها را دلیل قطعی بر حرمت مطلق هر نوع آواز یا موسیقی دانست. تحلیل دقیق تر نشان می دهد که باید میان غنا، موسیقی، صوت زیبا، قرائت آهنگین، سرود حماسی، مرثیه و موسیقی لهوی تفکیک کرد. بر این اساس، حتی اگر اصل حرمت نوع خاصی از غنا پذیرفته شود، تعمیم آن به همه ی صورت های موسیقی، بدون اثبات ملاک مشترک و بدون تعیین دقیق موضوع، از نظر اصولی و فقهی قابل مناقشه است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مسلم سلیمانی
محقق، پژوهشگر،روزنامه نگار، استاد پیشین حوزه علمیه؛ در حال حاضر دارای مسئولیت حقوقی در شهرداری اهواز؛ (در حال ارایه مدرک سطح۴)
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :