تحلیل زبان استعاری و نظام های شناختی در شکل دهی به گفتمان منازعه ایران– اسرائیل

استعاره ها از دیرباز به عنوان ابزارهای قدرتمندی شناخته شده اند که درک ما از جهان را شکل می دهند. در بستر منازعه ی اسرائیل-ایران، استعاره ها در قالبی پیچیده، نگرش ها و برداشت ها را هدایت کرده و چارچوب های گفتمانی این تعارض را تعریف می کنند. پژوهش حاضر با تکیه بر نظریه ی استعاره ی مفهومی لیکاف و جانسون، به بررسی کارکرد استعاره در این منازعه از منظر زبان شناسی شناختی می پردازد. این مطالعه به طور خاص بر کاربرد زبان استعاری توسط بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل و امام شهید (قدس سره)، رهبر جمهوری اسلامی ایران است. با بهره گیری از رویکرد شناختی لیکاف و جانسون، پژوهش حاضر در پی شناسایی و تحلیل استعاره هایی است که این رهبران سیاسی برای چارچوب بندی منازعه به گونه ای که با منافع و روایت های سیاسی شان همسو باشد، به کار گرفته اند. هدف این پژوهش، دستیابی به درکی ژرف تر از نقش استعاره ها در شکل دهی به گفتمان پیرامون منازعه اسرائیل- ایران است. از طریق تحلیل راهبردهای شناختی و زبانی مورد استفاده ی کنشگران سیاسی، این مطالعه تلاش دارد تا سازوکارهای بنیادینی را که استعاره ها از طریق آن ها به ساخت، استمرار و حتی تغییر روایت های منازعه منجر می شوند، آشکار سازد. یافته های این پژوهش می تواند بینش های ارزشمندی درباره ی تاثیر زبان در شکل دهی به ادراکات، هویت سازی و مشروعیت بخشی به کنش های سیاسی در بستر این منازعه ارائه کند. تحلیل الگوهای استعاری به کاررفته از سوی بازیگران کلیدی نشان خواهد داد که چارچوب های شناختی چگونه شکل می گیرند، تقویت می شوند و در نهایت ممکن است به چالش کشیده شوند. این پژوهش، در نهایت، به درکی جامع تر از پویایی های گفتمانی و شناختی این منازعه یاری خواهد رساند.

کلیدواژه ها:

استعاره مفهومی ، زبان استعاری ، زبان شناسی شناختی ، چارچوب بندی گفتمان