بررسی مدل ساختاری گرایش به طلاق زوجین: نقش سبک دلبستگی و ترومای کودکی با میانجیگری کمال گرایی و باورهای مذهبی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی بر گرایش به طلاق با میانجی گری کمال گرایی و باورهای دینی انجام شد. روش پژوهش: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی و با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را ۴۰۰ نفر متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرستان کرمانشاه در سال ۱۴۰۳ تشکیل دادند که به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های سبک های دلبستگی (کولینز و رید، ۱۹۹۰)، کمال گرایی (هیل و همکاران، ۲۰۰۴)، ترومای دوران کودکی (برنشتاین و همکاران، ۲۰۰۳)، باورهای دینی (بهرامی، ۱۳۷۸) و گرایش به طلاق (قادرزاده و همکاران، ۱۳۹۱) استفاده شد. داده ها به دو روش حضوری و آنلاین جمع آوری شدند و برای تجزیه و تحلیل آن ها از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۸ و SmartPLS۳ و همچنین برای تعیین برازش مدل از شاخص معتبر نیکویی برازش (GOF) استفاده شد. یافته ها: یافته های مدل ساختاری نشان داد سبک های دلبستگی و ترومای دوران کودکی به صورت مستقیم و نیز از طریق کمال گرایی و باورهای دینی بر گرایش به طلاق اثر معنادار دارند (p<۰.۰۵) . شاخص های برازش مدل، از جمله مقدار GOF معادل ۶۱۶/۰، نشان داد مدل پژوهش از برازش مطلوب برخوردار است.. نتیجه گیری: نتایج، اهمیت نقش تجربه های آسیب زای اولیه و الگوهای ارتباطی درونی شده را در تبیین گرایش به طلاق برجسته می سازد و با تاکید بر نقش متغیرهای میانجی کمال گرایی و باورهای دینی، ضرورت مداخلات شناختی–هیجانی مبتنی بر تنظیم باورها و بازسازی طرح واره های آسیب زا را پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

باورهای دینی ، ترومای دوران کودکی ، سبک های دلبستگی ، طلاق زوجین ، کمال گرایی