مدل ساختاری سرمایه های روان شناختی و رضایت شغلی معلمان: نقش واسطه ای توانمندسازی روان شناختی و ساختاری

هدف: توانمندسازی معلمان فرایندی پیچیده و چندبعدی است که نیازمند سیاست گذاری پویا در ابعاد متعددی است. پژوهش حاضر با بررسی مدل ساختاری رابطه بین سرمایه های روان شناختی و رضایت شغلی معلمان با نقش واسطه ای توانمندسازی روان شناختی و ساختاری انجام شد. مطالعه حاضر از لحاظ هدف کاربردی است. روش پژوهش: از نظر نحوه گردآوری داده ها، توصیفی از نوع همبستگی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان شهرستان بندرعباس بود که با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۵۰۰ نفر از آنان انتخاب و تحلیل بر روی ۴۹۴ نفر انجام شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های رضایت شغلی مینه سوتا ساخته ویس و همکاران (۱۹۶۷)، پرسشنامه سرمایه روان شناختی لوتانز (۲۰۰۷)، مقیاس ساختار توانمندساز معلمان التینکورت و ایلمان (۲۰۱۷) و مقیاس توانمندسازی روان شناختی اسپریتزر و میشرا (۱۹۹۵) استفاده گردید. رابطه سرمایه های روان شناختی و رضایت شغلی با نقش واسطه ای توانمندسازی روان شناختی و ساختاری و تحلیل ضرایب مسیر با نرم افزار لیزرل بررسی شد. یافته ها: براساس نتایج این پژوهش، شاخص های برازش تطبیقی مدل تدوین شده بالاتر از ۰/۹ هستند و این نشان دهنده پذیرش مدل است و شاخص RMSEA کمتر از ۰/۰۵ و برابر ۰/۰۰۹ می باشد که مناسب است. لذا در کل با توجه به کلیه شاخص ها مدل کلی از برازش مناسبی برخوردار می باشد. طبق نتایج به دست آمده از پژوهش، ساختار توانمندساز بیشترین اثر مستقیم و اثر کلی در حدود ۰/۵۹ بر رضایت شغلی داشته است. نتیجه گیری: نتایج یافته ها، اعتبار مقیاس ساختار توانمندساز معلمان در بافت فرهنگی ایران را تایید کرده و ضمن غنی سازی ادبیات نظری توانمندسازی، مشارکت های مهمی در نظریه های سرمایه انسانی و توانمندسازی سازمانی دارد. مدل پیشنهادی بر تعامل پویای عوامل درونی و بیرونی تاکید دارد و رضایت شغلی را نتیجه پیچیده ای از تلاقی منابع روان شناختی، شرایط سازمانی و فرآیندهای شناختی-احساسی معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

رضایت شغلی ، ساختار توانمندساز ، سرمایه روان شناختی ، مدل ساختاری