تاثیر سیتاگلیپتین بر دوز روزانه انسولین، شاخص های قند خون و حملات هیپوگلیسمی در بیماران دیابت نوع ۱: یک کارآزمایی بالینی سه سوکور
محل انتشار: مجله دانشکده پزشکی اصفهان، دوره: 44، شماره: 877
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 22
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IMSJ-44-877_004
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
مقدمه: دیابت نوع ۱، یک بیماری خودایمنی با تخریب سلول های بتای پانکراس و کمبود انسولین است. سیتاگلیپتین، یک مهارکننده ی دیپپتیدیل پپتیداز-۴ (DPP-۴)، فعالیت اینکرتین های اندوژن را تقویت می کند و در دیابت نوع ۲ کاربرد دارد. این مطالعه تاثیر سیتاگلیپتین بر کنترل قند خون، نیاز به انسولین و نشانگرهای التهابی را در بیماران دیابت نوع ۱ بررسی کرد. روش ها: یک کارآزمایی تصادفی سه سوکور ۱۲ هفته ای در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان انجام شد. ۳۲ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۱ (سن ۱۶-۶۰ سال، مدت بیماری <۵ سال) به صورت تصادفی به دو گروه سیتاگلیپتین ۱۰۰ میلی گرم/روز (۱۶ نفر) و دارونما (۱۶ نفر) تقسیم شدند. پیامدها شامل میانگین قندخون هفتگی، دوز انسولین، HbA۱c و سیتوکاین های التهابی (IFN-γ، IL-۴) بودند. داده ها با آزمون های t زوجی، ANCOVA تحلیل شدند. یافته ها: گروه سیتاگلیپتین کاهش معناداری در میانگین قند خون هفتگی (۲۹/۶- میلی گرم/دسی لیتر، ۰/۰۰۱ > P) و سطح IFN-γ (۰/۰۰۱ = P) نسبت به دارونما نشان داد. تغییر معناداری در قند ناشتا، HbA۱c، دوز انسولین یا IL-۴ مشاهده نشد. عوارض جانبی بین دو گروه مشابه بود. نتیجه گیری: سیتاگلیپتین کنترل روزانه قند خون را بهبود بخشید و IFN-γ را کاهش داد که نشان دهنده اثرات ضدالتهابی در دیابت نوع ۱ است. با این حال، بر HbA۱c یا نیاز به انسولین تاثیر نداشت. مطالعات بلندمدت تر برای ارزیابی پیامدهای بالینی ضروری است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مجتبی اکبری
مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
همایون رحمتی
مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
بهزاد شاکریان
گروه ایمونولوژی بیمارستان شریعتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آباد، اصفهان، ایران
مژگان گلبیدی
مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
رویا عادل نیا
مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
منصور سیاوش
مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم اصفهان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :