انگاره کفر ابوطالب مبتنی بر روایت ضحضاح، در سنجه آیات قرآنی با تاکید بر تفاسیر اهل سنت

در مورد ایمان یا کفر جناب ابوطالب، بحث های نسبتا فراوانی میان دانشمندان مذاهب اسلامی، اعم از امامیه و اهل سنت واقع شده است. یکی از روایاتی که برخی از عالمان عامه، برای اثبات کفر جناب ابوطالب به آن استناد می کنند، روایت ضحضاح است. مسئله اساسی پژوهه آن است که آیا چنین روایتی که منحصرا مستند به منابع اهل سنت می باشد، با توجه به آیات قرآن کریم قابل استناد است؟ از آن جا که پاسداشت و صیانت از آبروی هر مسلمانی به ویژه مقام اصحاب پیامبر اسلام… وظیفه ای دینی است، بررسی روایت مزبور با تکیه بر دلایل روشن و مبرهن امری ضروری است. نگارندگان به روش توصیفی-تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانه ای به بررسی روایت ضحضاح پرداخته اند و هدف تحلیل محتوایی آن بر اساس منابع عامه با تاکید بر تفاسیر اهل سنت، با سنجه قرآن کریم است. یافته پژوهه آن است که روایت مزبور در تعارض با قرآن کریم بوده و با توجه به دلائل روشن بر ایمان آن صحابی بزرگ، چنین روایتی با توجه به مخالفت صریح با آیات قرآن کریم و توصیه معتبر و اکید از سوی پیامبر اعظم… بر طرح ما خالف الکتاب، غیر قابل پذیرش، برساخته و مردود است. آری بیان این نکته ضروری است که ایشان برای این که بتوانند بیشتر از وجود نبی مکرم دفاع کنند، ایمان خود را در مواردی پنهان می نمودند.

کلیدواژه ها:

قرآن ، روایت ضحضاح ، تفاسیر اهل سنت ، نقد محتوایی ، ابوطالب