واکاوی یاس رسولان در آیه ۱۱۰ سوره یوسف از منظر مفسران
محل انتشار: دوفصلنامه کتاب قیم، دوره: 16، شماره: 2
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 17
فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_KGY-16-2_013
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
هدف: یاس رسولان الهی یکی از شبهات پیرامون عصمت انبیاء است که در آیه ۱۱۰ سوره یوسف آمده است. برخی از نواندیشان با تکیه براین آیه معتقدند پیامبران به واسطه بعد بشری خود در حوادث، دچار یاس و ناامیدی از خدا می شوند. فارغ از منشا ایجاد چنین رویکردهایی، آیه مذکور به دلیل وجود ضمایر متعدد و ارجاع نامشخص با ابهام مواجه است. هدف از این پژوهش، تبیین دقیق آیه مذکور، در خصوص شبهه یاس رسولان الهی و رفع ابهامات ساختاری و ضمایر نامشخص آن با تکیه بر قرائن متصل و منفصل، به منظور اثبات سازگاری این آیه با عصمت انبیاء است. روش پژوهش: این پژوهش به روش توصیفی - تحلیلی انجام شده و با بررسی قرائن زبانی، ادبی، روایی و تفسیری پیرامون آیه، به ویژه بررسی فاعل فعل «ظنوا» و اختلاف قرائت «کذبوا»، به تحلیل معنایی و ساختاری آیه پرداخته است. یافته ها: آیه هرچند از نظر بیان متعلق یاس رسولان، مطلق است اما متعلق آن به قرینه آیات و روایات، ایمان مردم است. به علاوه فاعل فعل (ظنوا) و اختلاف قرائت (کذبوا)، این تفسیر را قطعی می سازد که یاس و تکذیب در آیه طرفینی بوده یعنی هم پیامبران از ایمان قوم خود مایوس شده و هم قومشان با تکذیب پیامبر از نزول عذاب مایوس شدند. نتیجه گیری: ابهام ساختاری آیه، حکیمانه بوده و برای نشان دادن همزمان نصرت الهی برای انبیاء و عذاب برای مجرمان طراحی شده است؛ بنابراین آیه نه تنها منافاتی با عصمت ندارد، بلکه موید لطف الهی در بحرانی ترین شرایط است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مریم علیزاده
استادیار، عضو هیات علمی گروه قرآن و منابع اسلامی، دانشکده معارف و اندیشه اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.