مقایسه سه روش تدریس بر میزان یادگیری و رضایتمندی فراگیران در آموزش تربیت بدنی (روش معلم محور، فراگیرمحور و ترکیبی)

پیشینه و اهداف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سه روش تدریس معلم محور، فراگیر محور و ترکیبی بر میزان یادگیری و رضایت مندی دانشجویان انجام شد.روش ها : این پژوهش با رویکرد کمی و با به کارگیری طرح نیمه تجربی (نوع پیش آزمون – پس آزمون) با گروه های مقایسه انجام شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان سال سوم رشته آموزش تربیت بدنی پردیس شهید باهنر دانشگاه فرهنگیان استان مرکزی در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ تشکیل دادند (۴۵ نفر). نمونه گیری به روش سرشماری انجام شد و هر ۴۵ دانشجو در پژوهش شرکت کردند و با استفاده از جدول اعداد تصادفی، به سه گروه آموزش تخصیص داده شدند. محتوای آموزشی برای همه گروه ها، آموزش هندبال (شامل ۲۴ جلسه طی ۱۲ هفته) بود. ابزارهای جمع آوری داده ها شامل آزمون اصلاح شده هندبال (دارای روایی و ضریب همبستگی درون خوشه ای،  ICC =۰/۷۴) و پرسشنامه رضایت از روش تدریس کومار (۲۰۱۹) (دارای روایی و پایایی،  α=۰/۹۱)  بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون ANCOVA و ANOVA و آزمون توکی تحلیل شدند.یافته ها: تفاوت معناداری بین میانگین نمرات متغیر یادگیری (F= ۱۸/۷۶؛ p < ۰/۰۰۱؛ η² = ۰/۴۸) و رضایت مندی (F= ۱۵/۳۴؛ p < ۰/۰۰۱؛ η² = ۰/۴۲) در سه گروه مورد آزمایش وجود داشت. نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان نیز داد در هردو متغیر یادگیری و رضایت مندی، میانگین نمرات گروه ترکیبی به طور معناداری بالاتر از گروه معلم محور و فراگیرمحور و گروه فراگیرمحور نیز به طور معناداری بالاتر از گروه معلم محور بود (p < ۰/۰۵).نتیجه گیری: توصیه می شود معلمان تربیت بدنی با گذار از رویکردهای صرفا سنتی، به سمت طراحی آموزشی انعطاف پذیر و ترکیبی حرکت کنند و از بستر مجازی به عنوان مکمل آموزش حضوری بهره بگیرند.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، معلم محور ، فراگیرمحور ، روش ترکیبی