بازخوانی مفهوم زمان در آیین ذن و بازتاب آن در پرفورمنس صد راه برای تامل در باب زمان از ماریلین آرسم
محل انتشار: دوفصلنامه رهپویه حکمت هنر، دوره: 5، شماره: 2
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 22
فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JRPH-5-2_009
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
در اغلب تفاسیر ارائهشده از آیینها و هنرهای ذن، «زمان» به عنوان مفهومی بنیادین، بهصورت آشکار یا پنهان، نقش محوری ایفا میکند. پرفورمنس صد راه برای تامل در باب زمان، یکی از منسجمترین نمونههای تمرکز نظاممند بر مفهوم زمان در کارنامه ماریلین آرسم بهشمار میآید؛ او هنرمند برجسته آمریکایی در زمینه پرفورمنسآرت است که از سال ۱۹۷۵ تاکنون بیش از ۲۰۰ اثر زنده خلق کرده است آثار او از اجراهای انفرادی در گالریها تا پروژههای بزرگ و خاصمکان را شامل میشود. مسئله اصلی این پژوهش آن است که «چگونه مفهوم زمان در آیین ذن، بهویژه در اندیشه دوگن، در پرفورمنس «صد راه برای تامل در باب زمان» اثر ماریلین آرسم بازتاب مییابد و این بازتاب چگونه میتواند تجربهای متفاوت از ادراک زمان را برای مخاطب رقم بزند؟» بر اساس بررسیهای انجامشده تاکنون پژوهشی مستقل که این پروژه را بهطور مشخص از منظر نسبت آن با آیین ذن و اندیشه زمان کیفی تحلیل کند، صورت نگرفته است؛ از اینرو، پژوهش حاضر برای نخستینبار به معرفی ماریلین آرسم که از چهرههای شاخص پرفورمنسآرت معاصر است و آثارش بر بدنمندی، سکون، امتداد زمان و تجربه زیسته حضور استوار است و بازخوانی این نسبت میپردازد. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانهای، اسناد تصویری و متون نظری حوزه ذن و پرفورمنسآرت و اندیشه دوگن درباره «اینهمانی وجود و زمان» به عنوان چارچوب نظری اصلی انجام شده و در تلاش است شیوه ماریلین آرسم در بهکارگیری تعامل مخاطب را تحلیل کند؛ شیوهای که در آن مخاطب را از درک کمی و خطی زمان فراتر برده و او را به تجربهای شهودی و زیسته از اکنون دعوت میکند؛ تجربهای که به «زیستن زمان» میانجامد. یافتههای پژوهش نشان میدهد که آرسم در پروژه «صد راه برای تامل در باب زمان» با تاکید بر حضور ممتد بدن، کنشهای حداقلی، ریتم کند، سکوت، انتظار و تکرار، ساختار خطی و ابزارمند زمان را تعلیق کرده و مخاطب را با کیفیت زیسته زمان یعنی دیرند، مواجه میسازد. این مواجهه با مولفههای بنیادین ذن همچون بیذهنی، حضور در لحظه، مشاهده درونی، خلا و پذیرش ناپایداری همپوشانی دارد و نتیجه این همپوشانی آن است که پرفورمنسهای آرسم از سطح بازنمایی فراتر رفته و به تجربهای مراقبهگون بدل شوند که امکان دگرگونی شناختی و وجودی مخاطب و بازاندیشی در باب زمان زیسته و وضعیت انسانی معاصر را فراهم میآورد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :