حکم فقهی مراجعه به پزشک نامحرم

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 23

فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JFP-1405-1_004

تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405

چکیده مقاله:

یکی از مسائل فقه پزشکی، حکم مراجعه به پزشک نامحرم است؛ مسئله ای که در آن، دو حکم اولیه شرعی یعنی حرمت نظر و لمس به نامحرم از یک سو، و ضرورت حفظ جان، دفع ضرر و معالجه بیماری از سوی دیگر، در تقابل قرار می گیرند. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش اجتهادی تحلیلی و با استناد به منابع فقه امامیه، در صدد تبیین حکم این مسئله در شرایط مختلف است. یافته های این تحقیق نشان می دهد که اصل اولیه بر حرمت مراجعه به پزشک نامحرم در صورت لزوم نظر یا لمس بدنی، به ویژه در مواضع عورت، استوار است؛ اما در صورت اضطرار عقلایی و فقدان طبیب مماثل، می توان با استناد به قواعد فقهی مانند «الضرورات تبیح المحظورات»، «لاحرج»، و «اهم و مهم»، حکم به جواز مراجعه داد. البته این جواز، مشروط به رعایت حدود ضرورت، عدم امکان تاخیر درمان، و فقدان بدیل مشروع است. در پایان، مقاله ضمن بررسی آرای فقهای متقدم و معاصر، بر ضرورت فراهم سازی شرایط مراجعه به پزشک هم جنس در نظام سلامت تاکید می کند و محدودیت های فقهی را در سطح سیاست گذاری به عنوان یک اصل راهبردی در جامعه دینی مورد توجه قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

پزشک نامحرم ، اضطرار ، حرمت لمس و نظر ، فقه پزشکی ، قاعده اهم و مهم ، قاعده لاحرج

نویسندگان

علی اکبر دانش

دانش‎پژوه دکتری رشته فقه اسلامی جامعه المصطفی العالمیه