اثر تمرین تناوبی بر بیان ژنLXR و مقاومت به انسولین در رت های چاق دیابتی نوع ۲

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JPTSI-4-3_001

تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405

چکیده مقاله:

دیابت نوع ۲، یک بیماری متابولیک شایع است که با مقاومت به انسولین و افزایش تولید گلوکز در کبد تعریف می شود. ژن LXR که عمدتا در کبد بیان می شود، علاوه بر لیپوژنز، می تواند بر مسیرهای گلوکونئوژنز، التهاب و حساسیت انسولینی نیز اثرگذار باشد. تعداد ۲۱ سر رت ۱۰ هفته ای با وزن ۲۰±۲۲۰ گرم، پس از مصرف ۸ هفته رژیم غذایی پرچرب به گروه های چاق سالم، کنترل دیابتی و تمرین تناوبی تقسیم شدند. القای دیابت نوع ۲ از طریق مصرف غذای پرچرب و تزریق درون صفاقی STZ انجام گرفت. یک هفته پس از آشنائی با محیط آزمایشگاه، تمرینات آشناسازی با تردمیل مخصوص جوندگان انجام شد. تمرینات تناوبی به مدت ۱۰ هفته، ۵ جلسه در هفته در قالب دویدن روی تردمیل انجام شد. سرعت دویدن از ۱۶ متر بر دقیقه از هفته اول تمرین تا ۳۶ متر بر دقیقه در هفته دهم تمرین افزایش یافت. زمان فعالیت ۶۰ ثانیه و زمان استراحت ۱۲۰ ثانیه بود. تعداد تکرار فعالیت، ۱۰ تکرار در هر جلسه بود. پس از ۴۸ ساعت از آخرین جلسه تمرین و بعد از ۱۲ ساعت ناشتائی، موش ها با ترکیب زایلازین (۳ تا ۵ mg/kg) و کتامین (۳۰ تا ۵۰ mg/kg) بیهوش شدند. پس از استخراج و شستشو در سرم فیزیولوژیک، بافت کبد، بلافاصله در ازت مایع، منجمد و برای سنجش متغیرها به فریزر۸۰- منتقل شد. برای سنجش بیان ژن های مورد نظر از روش PCR و ژن کنترل GAPDH استفاده شد. برای بررسی وضعیت توزیع داده ها از آزمون شاپیرو-ویلک و برای آزمون فرضیه های پژوهش، از آزمون تحلیل واریانس یک راهه (۰۵/۰≥P) استفاده شد. پژوهش حاضر نشان داد که تمرینات تناوبی منجر به افزایش بیان ژن LXR و کاهش مقادیر گلوکز و شاخص مقاومت به انسولین در گروه دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی گردید. براساس یافته های مطالعه حاضر، بهبود در پاسخ بیان ژن LXR و شاخص مقاومت به انسولین به تمرینات تناوبی به عنوان عوامل موثر در بهبود تولید گلوکز و مقاومت به انسولین در موش های دیابتی نوع ۲ مطرح می باشند.

نویسندگان

اصغر ذوالفغاری

گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

عبدالعلی بنائی فر

گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

سجاد ارشدی

گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.