بررسی اثر مس، کبالت و TEA در ساختار A۱MCM-۴۱ بر بهبود جذب سطحی رنگ متیل نارنجی از آب

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JCM-500-300_001

تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405

چکیده مقاله:

در این پژوهش اثر استفاده همزمان از مس و کبالت در ساختار AlMCM-۴۱ به عنوان جاذب جهت حذف رنگ متیل نارنجی طی فرایند جذب سطحی بررسی گردید. همچنین اثر استفاده از ماده تری اتیل آمین (TEA) به عنوان بزرگ کننده حفرات و تسهیل کننده انتقال جرم در مقایسه با آمونیاک، که هر دو به عنوان کاتالیزگر تشکیل ساختار AlMCM-۴۱ عمل می کنند، بررسی شد. از نمونه های سنتزشده آنالیزهای جذب و واجذب نیتروژن، SEM و XRD گرفته شد. آنالیز زاویه کم XRD به همراه جذب و واجذب N۲، تشکیل موفقیت آمیز ساختار مزومتخلخل AlMCM-۴۱ را تایید نمودند. همچنین، نتایج نقشه برداری عنصری، توزیع یکنواخت مس و کبالت را در نواحی بررسی شده از ساختار مزومتخلخل نشان داد. مقایسه نتایج حاصل از آزمایش حذف متیل نارنجی بر روی دو جاذب ساخته شده با TEA و آمونیاک نشان داد که جاذب ساخته شده با TEA توانایی جذب بالاتری برای متیل نارنجی دارد که با توجه به آنالیز جذب و واجذب N۲، این توانایی به واسطه افزایش اندازه و حجم کلی حفرات است. همچنین مقایسه نتایج جاذب حاوی CuCo به صورت همزمان با جاذب های حاوی Cu و Co به صورت جداگانه نشان دهنده اثر هم افزایی مس و کبالت در جذب متیل نارنجی بود. مقایسه نتایج حذف نشان داد که ساختار CuCo-AlMCM-۴۱ به طور قابل توجهی موجب بهبود میزان حذف متیل نارنجی در ابتدای واکنش گردید که نشان دهنده برهمکنش های قوی تر بین سطح دوفلزی و مولکول های رنگ است. همچنین تاثیر pH و مقدار اولیه جاذب نیز بر جذب متیل نارنجی مورد بررسی قرار گرفت و مشخص شد جاذب در ۵/۵ pH و مقدار ۵/۱ گرم بر لیتر بیشترین کارایی را در حذف متیل نارنجی با غلظت اولیه پنجاه ppm به میزان ۷۴% دارد.

نویسندگان

محمد جواد دیانت

بخش مهندسی شیمی، دانشکده مهندسی شیمی، نفت و گاز، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.

مهرزاد فیلی زاده

بخش مهندسی شیمی، دانشکده مهندسی شیمی، نفت و گاز، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.

صادق کریمی

بخش شیمی، دانشکده علوم و فناوری نانو و زیستی، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.

محمد رنجبران

گروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران.