بررسی اثر EGCG بر بیان ژن PDX۱ در بافت پانکراس موش های صحرایی نر نژاد ویستار در مدل پیری القاشده با دی گالاکتوز
محل انتشار: مجله تحقیقات پزشکی ترجمانی، دوره: 33، شماره: 3
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 27
فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JBUM-33-3_006
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
زمینه و هدف: پیری با تغییرات متابولیک و اختلال در عملکرد سلول های بتای پانکراس ارتباط دارد. ژن (PDX۱)pancreatic and duodenal homeobox ۱ نقش مهمی در تمایز، بقا و عملکرد سلول های بتا دارد و تغییر در بیان آن می تواند با اختلال عملکرد پانکراس همراه باشد. این مطالعه با هدف بررسی اثر اپی گالوکاتچین-۳-گالات(EGCG) بر بیان ژن PDX۱ در بافت پانکراس موش های صحرایی نر نژاد ویستار در مدل پیری القاشده با دی گالاکتوز (D-galactose) انجام شد.
روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، ۴۰ موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار به صورت تصادفی به چهار گروه کنترل، EGCG، D-galactose و D-galactose + EGCG تقسیم شدند. پیری با تزریق داخل صفاقی D-galactose با دوز ۱۰۰ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به مدت ۹ هفته القا شد. در گروه D-galactose + EGCG، پس از القای پیری، EGCG با دوز ۲۵ میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به مدت ۴ هفته از طریق گاواژ خوراکی تجویز شد. پس از پایان تیمار، RNA بافت پانکراس استخراج و cDNA سنتز شد. بیان ژن PDX۱ با Real time PCR و روش۲-ΔΔCt با استفاده از GAPDH به عنوان ژن مرجع ارزیابی شد. تحلیل آماری با ANOVA یک طرفه و آزمون تعقیبی Tukey در سطح معنی داری ۰۵/۰P< انجام شد.
یافته ها: یافته ها نشان داد که بیان نسبی ژن PDX۱ در گروه D-galactose در مقایسه با سایر گروه ها کاهش یافت. تجویز EGCG پس از القای پیری، بیان ژن PDX۱ را در گروه D-galactose + EGCG در مقایسه با گروه D-galactose به طور معنی داری افزایش داد (۰۳۶/۰=P). مقادیر RQدر گروه های کنترل، EGCG، D-galactose و D-galactose + EGCG به ترتیب ۰۱/۱، ۶۷/۱، ۳۵/۰ و ۶۹/۰ بود.
نتیجه گیری: در مجموع تجویز EGCG پس از القای پیری با افزایش بیان ژن PDX۱ در بافت پانکراس موش های صحرایی همراه بود. این یافته می تواند ارتباط میان EGCG و تنظیم مولکولی مرتبط با عملکرد سلول های بتا را مطرح کند. ارزیابی پروتئین PDX۱ و شاخص های عملکردی پانکراس در مطالعات آینده می تواند به تبیین اهمیت زیستی این تغییرات کمک کند.
کلیدواژه ها:
Aging ، D-galactose ، Epigallocatechin gallate ، PDX۱ ، Pancreas ، Real-time PCR ، پیری ، دی گالاکتوز ، اپی گالوکاتچین-۳-گالات ، PDX۱ ، پانکراس ، Real-time PCR
نویسندگان
بهنام پدرام
Department of Veterinary Medicine, Sho.C., Islamic Azad University, Shoushtar, Iran
محمد علی فیروزبخت
Department of Veterinary Medicine, Sho.C., Islamic Azad University, Shoushtar, Iran
سید مرتضی رزاقی منش
Department of Veterinary Medicine, Sho.C., Islamic Azad University, Shoushtar, Iran
ام البنین قاسمیان
Department of Veterinary Medicine, Be.C., Islamic Azad University, Behbahan, Iran
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :