مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد و آموزش مثبت نگری بر فرسودگی تحصیلی، خودناتوان سازی تحصیلی، تاب آوری و توانمندسازی روانی در دانش آموزان پسر متوسطه دوم شهرستان زاهدان
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 24
فایل این مقاله در 27 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JEPS-23-62_010
تاریخ نمایه سازی: 22 آبان 1405
چکیده مقاله:
دوران متوسطه دوم با فشارهای تحصیلی و چالش های توسعه ای گره خورده است و دانش آموزان مناطق محروم نظیر زاهدان با آسیب پذیری بالایی در برابر فرسودگی و خودناتوان سازی تحصیلی مواجه اند. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی دو رویکرد درمانی نسل سوم و روان شناسی مثبت گرا، شامل آموزش مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و آموزش مثبت نگری، بر فرسودگی تحصیلی، خودناتوان سازی تحصیلی، تاب آوری و توانمندسازی روانی در دانش آموزان پسر متوسطه دوم شهرستان زاهدان بود.این پژوهش با هدف کاربردی و به روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر متوسطه دوم زاهدان در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آن ها ۵۲۲ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و پرسشنامه تحقیق را تکمیل نمودند و از میان آنها ۶۰ نفر با بالاترین نمره در افسردگی و خودناتوانسازی و کمترین نمره درتاب آوری و توانمندسازی انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه ۲۰ نفری (دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل) جایگزین شدند. گروه های آزمایش به ترتیب ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای آموزش درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و مثبت نگری دریافت کردند. ابزارها شامل پرسشنامه های فرسودگی تحصیلی برسو، خودناتوان سازی تحصیلی، تاب آوری تحصیلی مارتین و مارش و توانمندسازی روان شناختی میرکمالی و نارنجی بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم افزار SPSS ورژن ۱۸ تحلیل شدند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
رضا میرعبدی
دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی ، زاهدان، ایران.
حسین جناآبادی
استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.
غلامحسن پناهی
استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
محمدرضا محمدی سلیمانی
استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :