ارائه الگو آینده نگار طراحی پایانه های هوایی شهری با تکیه بر فناوری های نوظهور در حمل ونقل عمودی در شهر تهران

تهران به عنوان بزرگ ترین کلان شهر کشور، با رشد فزاینده جمعیت، تراکم بالای ترافیک و آلودگی شدید هوا مواجه است؛ شرایطی که بیانگر ناتوانی شبکه های حمل ونقل سنتی در پاسخ گویی به نیازهای آینده کاربران در فضاهای شهری است. در چنین بستری، ایجاد پایانه های حمل و نقل هوایی شهری مبتنی بر فناوری های نوین حمل ونقل عمودی به ضرورتی غیرقابل اجتناب تبدیل شده است. با این وجود، فقدان الگوی جامع برای طراحی پایانه های هوایی که ضمن انطباق با تحولات فناورانه آتی، الزامات زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی را نیز تامین کند، یکی از چالش های اصلی معماران و برنامه ریزان شهری محسوب می شود. این پژوهش با هدف ارائه راهکارهای طراحی پایانه هوایی شهری، به شناسایی و اولویت بندی شاخص های موثر بر طراحی این پایانه ها در شهر تهران می پردازد. روش تحقیق از نوع توصیفی- تحلیلی و پیمایشی است. جامعه آماری شامل معماران، اساتید دانشگاه و پژوهشگران حوزه طراحی معماری پایانه های حمل ونقل است که با هدف ارائه راهبردهای تخصصی انتخاب شده اند. تحلیل داده ها با بهره گیری از آزمون تی، فریدمن، تحلیل عاملی و مدل سازی معادلات ساختاری انجام گرفته است. نتایج نشان می دهند که انعطاف پذیری فناورانه و سازگاری محیطی، بیشترین اهمیت را از دیدگاه خبرگان دارد؛ شاخص هایی نظیر پیش بینی اثرات منظر شهری، انطباق با فناوری های پرنده و استفاده از انرژی های تجدیدپذیر بالاترین امتیاز را کسب کرده اند. در مقابل، مولفه های پایداری اقتصادی و ارتقای تعامل اجتماعی شامل طراحی فضاهای اجتماع پذیر و مدل های درآمدزایی پایدار، کمترین توجه را دریافت نموده اند؛ امری که می تواند در بلندمدت تعادل میان کارایی فناورانه و رضایت عمومی را برهم زند و پایداری سامانه حمل ونقل هوایی شهری را با چالش مواجه سازد.

کلیدواژه ها:

Urban Air Terminal ، Urban Air Mobility ، Vertical Transportation ، Foresight Studies ، Tehran ، پایانه هوایی شهری ، سامانه هوایی شهری ، حمل و نقل عمودی ، آینده نگار ، شهر تهران