مرزهای اثربخشی ازخودگذشتگی رهبر: نقش سازوکارهای روان شناختی و ریاکاری ادراک شده در پیامدهای کاری کارکنان

پژوهش حاضر با هدف تبیین اثربخشی ازخودگذشتگی رهبر و نقش سازوکارهای روان شناختی و ریاکاری ادراک شده رهبر بر پیامدهای کاری کارکنان انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-پیمایشی بود. پس از غربال داده ها، ۳۳۹ پرسشنامه کارکنان شرکت گاز استان فارس با مدل یابی معادلات ساختاری در نرم افزار AMOS تحلیل شد. با توجه به مقادیر به دست آمده از آزمون برازش مدل مفهومی، مدل اندازه گیری هفت عاملی از برازشی قابل قبول برخوردار بود. ازخودگذشتگی رهبر به طور مستقیم عملکرد شغلی را پیش بینی کرد، اما اثر مستقیم آن بر رفتار شهروندی سازمانی معنادار نبود. اثر تعاملی ازخودگذشتگی رهبر و ادراک از ریاکاری رهبر نه بر عملکرد شغلی و نه بر رفتار شهروندی سازمانی معنادار نشد. نتایج بوت استرپ نشان داد اعتماد به رهبر رابطه ازخودگذشتگی رهبر را با هر دو پیامد، یعنی رفتار شهروندی سازمانی و عملکرد شغلی، میانجی گری می کند؛ عزت نفس پیرو فقط در مسیر رفتار شهروندی سازمانی و هویت جمعی فقط در مسیر عملکرد شغلی نقش میانجی داشتند؛ بنابراین، اثر ازخودگذشتگی رهبر یک اثر یکنواخت و مستقیم نیست، بلکه از سازوکارهای روان شناختی متفاوت عبور می کند و اعتماد و هویت جمعی می توانند اهرم هایی مهم برای بهبود پیامدهای کاری باشند.

کلیدواژه ها:

ازخودگذشتگی رهبر ، پیامدهای کاری ، اعتماد به رهبر ، عزت نفس پیرو ، هویت جمعی ، ادراک از ریاکاری رهبر.